Bedankt voor het meedenken

Ik selecteerde in de Verkenner van Windows 7 zonet 37 tekstbestanden en drukte op Enter om ze allemaal te openen. Het duurde even. Ach, ze moesten van een centrale schijf komen via Wi-Fi, dus het kon even duren, hield ik mezelf voor. Het duurde eigenlijk wel lang. Terwijl het allemaal kleine, lullige bestandjes waren en er zeker niks mis is met die schijf en die Wi-Fi-verbinding. Er gebeurde nog steeds niets. Tjongejonge! Ik had ze zelf inmiddels al met pen en papier kunnen reproduceren! De twijfel sloeg toe: had ik op Shift gedrukt in plaats van op Enter? Ik drukte (nogmaals) heel bewust op Enter en wachtte... Niets!

Inmiddels ben ik volledig uit mijn "flow", zoals dat heet, dus ben ik maar even gaan onderzoeken wat er misgaat. Ik klik met de rechter muistoets (dat is dus niet de linker, haha*) op de geselecteerde bestanden en er verschijnt een menu. De bovenste menu-optie is niet Openen, dus ik voel nattigheid. Vroeger werkte dit feilloos. Even testen met drie bestanden: jahoor, dat werkt zoals het zou moeten werken. Met 30? Niet. 20? Ook niet. Het "maximum" blijkt 15 bestanden te zijn.

Iemand bij Microsoft heeft bedacht dat de Verkenner van Windows 7 ons moet helpen. Hoe dan? Zo: als ik 2, 8 of 15 bestanden selecteer en op Enter druk, dan worden ze allemaal geopend. Prima, niks aan de hand, dat is waarschijnlijk wat ik wil. Maar als ik er 16 selecteer, dan is dat Erg Veel (net als 101, 7331 en 16384) en als ik dan op Enter druk, dan doe ik dat waarschijnlijk per ongeluk. En je wilt natuurlijk niet per ongeluk Erg Veel bestanden in één klap openen! Toch? Inderdaad, dat wil je niet per ongeluk doen. Maar dit was echt een bewuste keuze! En daar faalt deze goede bedoeling, want het kan nu HELEMAAL NIET MEER!

Welke halve gare heeft dit bedacht?! Wie zegt dat 16 veel is? Houd toch eens op met meedenken, Microsoft! Hoeveel minuten ben ik nu al met dit stukje bezig, terwijl ik iets heel anders aan het doen was? Minstens 15 of 16. "Wauw, zestien? Wat zonde van je tijd!"

De moraal is dat het verschil in gedrag bij 15 en bij 16 bestanden ondoorzichtig is voor de gebruiker en dus verwarrend werkt. Het resultaat van de actie wijkt bij 16 af van wat de gebruiker verwacht en dat is slecht, want hierdoor neemt het vertrouwen in de Verkenner van Windows 7 af. (Het goede nieuws voor Microsoft is dat dit vertrouwen in mijn geval niet heel veel verder zal afnemen.)

Meedenkende software kan echt geweldig goed werken, maar dan alleen als de beslissingen van die software zó sterk voor de hand liggen, dat je in de ogen van de gebruiker haast niet van denken kunt spreken. En dat betekent helaas dat het heel makkelijk is voor een ontwerper om erin door te schieten.

-----
* Hm, deze is waarschijnlijk leuker in het Engels.

Belangrijke updates

Deze opdracht van Windows aan mij komt altijd op een ongelegen moment en leidt altijd af. De melding verschijnt als er bepaalde updates zijn geïnstalleerd. Om te zorgen dat die updates ook effect hebben, moet de computer herstart worden.

En liefst zo snel mogelijk. Ik mag bij wijze van spreken blij zijn dat ik het uitvoeren van de opdracht 10 minuten mag uitstellen. En in plaats van 10 minuten kan ik ook kiezen voor een uitstel van 1 uur of 4 uur. Je kunt de melding trouwens niet negeren, want voor het het weet besluit Windows zelf om opnieuw op te starten.

Dus ik moet stoppen met wat ik doe, de herinnering van "10 minuten" in "4 uur" wijzigen (iedere keer opnieuw) en dan kiezen voor "Uitstellen". En niet per ongeluk op "Nu opnieuw opstarten" klikken, want dan ben ik nog langer afgeleid!

Ik kies altijd voor 4 uur. Altijd. Waarom? Omdat dat de langste periode in het lijstje is. Als er "oneindig veel tijd" in het lijstje zou staan, dan had ik die optie gekozen.

En hoe erg is het dat de updates niet meteen effect hebben omdat ik niet wil herstarten? Dat is niet erg. Sterker nog: als ik helemaal geen updates geïnstalleerd zou hebben, dan was deze melding niet eens verschenen.

Kortom: het zou een verbetering zijn als ik deze melding oneindig lang kon uitstellen. En als die keuze vervolgens bewaard zou worden voor als er weer eens herstart moet worden. Maar nog beter zou zijn als er helemaal geen melding meer verscheen. Want beveiliging is goed, maar ik wil er geen last van hebben.

Lunchtijd: Automatisch terug naar het beginscherm

Sommige producten lijken haastklussen van de ontwerper. Alsof er collega's voor de deur stonden, die vroegen: "Ga je mee lunchen?", waarop het antwoord dan moet zijn geweest: "Ja, ik kom eraan; ik ontwerp nog even dit!"

Onder de naam "Lunchtijd" behandel ik producten die nèt iets te weinig aandacht hebben gekregen.

Apparaten die automatisch terugkeren naar het beginscherm

Stel dat je door het menu van een telefoon, navigatiesysteem of ander apparaat bladert en dan wordt afgeleid. Je legt het apparaat weg en richt de aandacht op iets anders. Kennelijk zijn er fabrikanten die vinden dat zo'n weggelegd apparaat dan onder geen beding het half doorzochte menu mag onthouden. Nee, het apparaat moet naar het beginscherm terugkeren en wel zo snel mogelijk!

Ik kan voor deze ontwerpkronkel maar één argument bedenken en dat is dat iemand anders die iets met het "in de steek gelaten" apparaat wil doen misschien in verwarring is als hij of zij niet het beginscherm aantreft.

Maar als je zelf het apparaat weer ter hand neemt, dan helpt het je dus niet herinneren waar je was gebleven. En dat is niet alleen irritant, maar ook heel vreemd. Want een boek dat je opengeslagen (met de kaft naar boven) weglegt tref je toch ook weer op dezelfde pagina opengeslagen aan? En als je bij een ladekastje terugkomt, waarvan je het derde laatje van boven had opengelaten, dan staat dat toch nog steeds open?

De irritatie van de oorspronkelijke gebruiker die het apparaat niet in dezelfde staat aantreft lijkt mij veel groter dan de eventuele verwarring van een andere gebruiker die iets met het apparaat wil doen. En bovendien zijn er om het "probleem" van die verwarring weg te nemen eenvoudige oplossingen, zoals een prominente knop met "Home" of "Start", die je met een schone lei laat beginnen.

Ik geef nog twee voorbeelden van het effect van deze rare ontwerpbeslissing. Bij een vaste telefoon viel het me op toen ik een gebeld telefoonnummer wilde vergelijken met een nummer dat ik in mijn mobiele telefoon had staan. Ik had beide toestellen naast elkaar liggen en begon de cijfers te vergelijken. Ik werd kort afgeleid en toen ik weer naar de schermpjes keek, toonde het vaste toestel het beginscherm. In plaats van de overige cijfers te vergelijken, moest ik dus eerst het nummer weer opzoeken en vervolgens opnieuw gaan vergelijken.

Veel sterker nog is dit effect bij het navigatiesysteem in mijn auto. Je moet natuurlijk niet tijdens het rijden een adres invoeren. Dat doe je voordat je vertrekt. In theorie. In de praktijk doe ik dat echter wèl tijdens het rijden. En dat gaat best goed: met de stuurbediening voer ik de plaatsnaam in, dan de straat en het nummer en vervolgens kan ik kiezen tussen de snelste en de kortste route (die keuze is altijd de knop "OK"). Bij elk van die stappen kun je worden afgeleid doordat je bijvoorbeeld op het verkeer moet letten. Maar wacht je te lang met invoeren, dan heb je pech en moet alles opnieuw.

Dat is onvoorstelbaar. Ten eerste is de wachttijd heel kort: als je een druk kruispunt moet oversteken, dan maak je geen schijn van kans. Voordat je ogen weer aandacht voor het scherm hebben, heeft de navigator al besloten dat het tijd is om terug te keren naar het beginscherm. En denk maar niet dat de zojuist ingevoerde gegevens er nog staan, hoor. Dat zou verwarrend kunnen zijn! Op deze manier wordt je aandacht dus van het verkeer weggetrokken en word je een slaaf van het systeem, in plaats van omgekeerd.

En tot slot het tweede punt (waar ik een heel artikel aan zou kunnen wijden): na het invoeren van de gegevens krijg je iedere keer een scherm te zien met daarop een waarschuwing dat je niet blindelings op een navigatiesysteem moet vertrouwen, of soortgelijke neerbuigendheid. Uiteraard dien je dan "OK" in te voeren. Het is altijd de laatste, sterk geforceerde en compleet overbodige stap bij het invoeren van de bestemming.

En nu komt het: toen ik tijdens druk verkeer achtereenvolgens een plaatsnaam had ingevoerd, de juiste straat had gekozen uit een lijstje met sterk gelijkende namen, het goede nummer had gekozen in deze lange straat èn "OK" had gezegd tegen de snelste of de korte route, richtte ik mijn aandacht opgelucht en tevreden weer op het verkeer. Even later keek ik naar het scherm om te zien hoelang de rit nog zou duren; net op tijd om nog een glimp op te vangen van de neerbuigende waarschuwing, voordat deze verdween en het beginscherm weer tevoorschijn kwam.

Lunchtijd: USB-sticks met een dopje

Sommige producten lijken haastklussen van de ontwerper. Alsof er collega's voor de deur stonden, die vroegen: "Ga je mee lunchen?", waarop het antwoord dan moet zijn geweest: "Ja, ik kom eraan; ik ontwerp nog even dit!"

Onder de naam "Lunchtijd" behandel ik producten die nèt iets te weinig aandacht hebben gekregen.

USB-sticks met een dopje

Tot op de dag van vandaag worden ze nog gemaakt: USB-sticks met een dopje. Dat dopje haal je eraf bij het gebruik, waarna je het makkelijk kwijtraakt. Ik snap wel dat de eerste generatie geheugensticks een los beschermdopje had. Het was een nieuw product en nieuwe producten bevatten wel eens een foutje. Maar we zijn nu jaren verder en er zijn prima alternatieven, zoals een stick waarvan de USB-aansluiting naar buiten draait. Of, nog veel mooier, sticks waarbij je de USB-aansluiting kunt in- en uitschuiven.

USB-sticks met een touwtje aan de dop

Maar het kan nog erger: USB-sticks met een losse dop, waaraan een koord zit. Met het idee van een koordje is niets mis. Je doet het om je nek en hebt de USB-stick altijd bij de hand. Maar bevestig het koord aan het dopje in plaats van de stick en je hebt een grote misser in het ontwerp. Natuurlijk zul je het dopje op die manier niet meer kwijtraken. En je hoeft het koord niet af te doen bij het gebruik. Maar de stick zelf kun je wel verliezen. En wat is nou eigenlijk het belangrijkste onderdeel?

Safety glass

Iedere keer als ik brood uit de vriezer pak, zie ik op de glasplaat onder dat brood de woorden:

Safety glass

Iedere keer zie ik die tekst, dus iedere keer léés ik die tekst. Dat gaat vanzelf. Maar ik heb er niets aan. Want die tekst is bedoeld om mensen te laten denken: "Deze koelkast ga ik kopen. Deze is goed, want deze heeft Safety glass." Het is reclame. Voor in de winkel. Niet voor thuis, niet voor als-je-hem-al-gekocht-hebt.

Dit fenomeen komt vaker voor, vreemd genoeg vooral op audio- en videoapparatuur. Tegenwoordig gelukkig niet meer zo vaak als vroeger. Toen zag je op cassettedecks bijvoorbeeld staan: Auto Stop System. En Auto Reverse. En vast nog andere reclame.

Maar ook op onze wasmachine staat vrij onopvallend een tekst die eigenlijk op een sticker had gemoeten: Watercontrol-System. En ik zag laatst een -al wat oudere- auto met achterop de trotse vermelding 2 airbags.

Allemaal teksten die voor stickers bedoeld zijn, maar permanent op het product zelf zijn aangebracht. Het is dus meer dan reclame. Maar wat? Opschepperij? "Kijk, mijn cassettedeck speelt automatisch ook de andere kant van het cassettebandje". Of: "Als het je lukt om dit glasplaatje stuk te maken, zijn de scherven niet scherp". En natuurlijk: "Bij een frontale botsing heeft mijn vrouw óók kans om te overleven".

Rood icoontje voor mijn ogen

Er staat een rood icoontje op het scherm. ("Bureaublad" krijg ik nog steeds mijn strot niet uit.) Onder dat icoontje prijkt trots de tekst:

Adobe Reader 9

Het is er bij een update automatisch neergezet. Automatisch. Ik ben daarom automatisch met dit stukje begonnen. Ik had niet de bedoeling iets over een rood icoontje te schrijven. Schrijven kost tijd en ik heb wel iets beters te doen dan schrijven over zoiets onbenulligs. Maar ja, het moet. Anders laat het me niet meer los.

Automatisch geplaatste iconen gooi ik altijd meteen weg. Een icoon van een programma dat ik niet interessant vind hoef ik niet en een programma dat ik wel interessant vind kan ik best terugvinden in het startmenu. Startmenu. Nog zoiets. OK, niet afdwalen nu.

Ik krijg dan een filosofisch stuk voorgeschoteld over de betekenis van het weggooien van een icoon. En de vraag of ik het wel zeker weet. Want een icoon weggooien betekent niet dat je het bijbehorende programma weggooit. Ik ben daar wel blij om, maar toch ziet het eruit als een waarschuwing. Verder staat er te lezen wat ik moet doen als ik het bijbehorende programma wil weggooien. Waar komt dat vandaan? Ik was op de goeie weg! Ik wil namelijk het icoon weggooien! En ik hoef echt niet geconfronteerd te worden met een excuus dat Windows niet handig in elkaar steekt. Laat me met rust!

OK, genoeg.

Het rode icoontje. Met de tekst "Adobe Reader 9". Hoezo "9"? Ja, dat is de versie! Bedankt; stop maar met lezen. Ik ben bekend met het fenomeen. Maar wat heeft het voor zin om dat onder een icoon te vermelden? "Nou, sommige oudere versies kunnen niet alle documenten goed weergeven." Echt waar? Ik heb wel eens een waarschuwing gezien dat "sommige onderdelen van het document niet goed weergegeven kunnen worden, tenzij ik een extensie installeer om Traditioneel Chinees (of Eigentijds Fins, dat herinner ik me niet meer) te ondersteunen". Dat heb ik uiteraard niet gedaan en vervolgens werkelijk nergens last van gehad. Deze Reader zit werkelijk tjok- en tjokvol met functies en opties, terwijl ik 'm alleen maar gebruik om documenten te lezen die bestaan uit tekst en plaatjes. Dat is alles. Zelfs klikken in de inhoudsopgave om naar de vermelde pagina te springen werkt meestal niet. Bekijk de voorkeuren maar eens; je wordt er duizelig van! Nergens voor nodig, al die opties. Dus hou op over incompatibiliteit van versies en documenten.

En dan is het bovenstaande nog geredeneerd door iemand met ICT-kennis. Maar denken ze bij Adobe nou echt dat iemand met Basiskennis PC les 1 en 2 zich druk zal maken over het versienummer van een programma waarvan hij eigenlijk al niet eens zo goed begrijpt waarvoor het nodig is?*

Terug naar het automatisch plaatsen van een icoon. Welk doel dient dat, behalve héél doorzichtig reclame maken? Behalve op een kinderachtige manier zeggen: "Kijk ons eens"? Behalve mij irriteren?

Want ik heb Adobe Reader werkelijk nog nooit vrijwillig zelf opgestart en daar heb ik ook helemaal geen behoefte aan. Als je op een PDF klikt, wordt-ie toch wel gestart. En vaker is echt niet nodig.

Vergelijk het met ons dagelijks leven. Er is toch ook geen knop op een opgevoerde brommer om harde motorgeluiden te laten klinken? In de badkamer om de spiegel te laten beslaan na het douchen? Op de fiets om je band leeg te laten lopen als je door glas rijdt? Op de pan om het vlees te laten verbranden als dat te lang op het vuur staat? Nee. Het gebeurt toch wel! Sommige zaken zijn al erg genoeg als ze uit zichzelf gebeuren. Daar hebben we echt geen icoon voor nodig.

Zo, dat is eruit.

-----
* Ik trouwens ook niet. Twee woorden: Google Chrome.

De postcodespatie

Ik kreeg van het Waterbedrijf Groningen een mailtje met de vraag of ik de meterstand van mijn watermeter wil doorgeven. Via een link naar een digitaal formuliertje, zoals elk jaar. Lekker makkelijk.

Maar ieder jaar valt me hetzelfde usability-probleem op. En wel na het invullen van de postcode. Als ik daar "1234 AB" intik, dan staat er vervolgens dit op het scherm:

En wat ik ook probeer, de letter "B" krijg ik niet ingevuld. Het vakje lijkt groot genoeg, maar het lukt niet.

De enige reden die ik kan bedenken is dat Waterbedrijf Groningen de postcode graag zonder spatie wil ontvangen. Dat is op zich natuurlijk prima. Bovendien is het erg makkelijk om een computer te vertellen dat hij de spatie uit de ingevoerde postcode moet verwijderen. Dus aan die wens kan goed worden voldaan.

Maar de maker van het formulier heeft ervoor gekozen om dit aan de gebruiker over te laten. Sterker nog: hij dwingt de gebruiker om de spatie weg te halen, door in het invoerveld precies 6 tekens toe te staan. En die argeloze gebruiker moet dat zelf maar uitvinden.

Dus na mijn jaarlijkse zucht maak ik van de postcode het volgende:

En ik mag doorgaan.

Verder is het een heel makkelijk formulier. En het is zo prettig om de meterstand op deze manier door te geven. Maar het kan nog nèt iets beter...

Sorry, geen dienst

Al een jaar of twee valt me iets op aan de bussen van Qbuzz die geen dienst hebben. Voorop deze bussen is de volgende tekst te lezen:

Sorry, geen dienst

Ik vraag me af waarom. Want wat is er mis met gewoon "Geen dienst"? Dat snapt iedereen toch? Wat was de redenering van degene die dit heeft bedacht?

Ik stel me twee ontwerpers van filmkasten voor (ja, klik maar even): Ontwerper 1 en Ontwerper 2. Op zekere dag krijgt Ontwerper 1 een ingeving en hoor ik in mijn hoofd de volgende conversatie:

Ontwerper 1 [gedreven]:

"Stel dat je op lijn 51 staat te wachten, 's avonds laat, in het donker, in de kou en in de regen. En in de verte komt een bus aanrijden. Eindelijk! Maar wat zie je als hij dichterbij de halte komt? Geen dienst! Dat is dan natuurlijk een grote tegenvaller. Gelukkig begrijpen wij, als ontwerpers van filmkasten, dat heel goed. En we voelen met de chauffeur èn de passagiers mee. Dus weet je welke tekst we in het vervolg gaan gebruiken?"

Ontwerper 2 [opkijkend]:

"Hm?"

Ontwerper 1 [jubelend]:

"SORRY, geen dienst!!!"

Ontwerper 2 [zuchtend]:

"Briljant. Doe maar."

Zo heeft zich de besluitvorming wellicht voltrokken. Helaas. Want dit is ongetwijfeld goed bedoeld, maar slaat helemaal nergens op.

Want het is wel duidelijk dat de bovengenoemde fictieve buswachter baalt van de situatie. Hij is nat en koud, heeft lang gewacht en wil alleen nog maar naar huis. Maar de naderende bus zal hem niet naar zijn warme, knusse huisje brengen, want er staat "Geen dienst" op. Vervelend. Maar als er "10" of "74" of "6" op die bus zou hebben gestaan, dan zou hij toch net zo erg balen? Het maakt deze eenvoudige man toch niet uit of een bus wel of geen dienst heeft? Hij wacht maar op één ding en dat is een bus met het juiste nummer, die hem naar huis brengt!

Maar Qbuzz snapt dit kennelijk niet. (Ik spreek het vervoerbedrijf er maar op aan). Aangezien ik een hekel aan inconsistentie heb, wil ik iets aan deze situatie doen. Ik heb daarom het door Qbuzz ingeslagen pad gevolgd en de volgende verbetering bedacht: voortaan moeten alle buslijnen de tekst "Sorry" vermelden in de filmkast. Voorop lijn 10 komt dus de tekst "Sorry, 10", voor al die mensen die op een andere lijn staan te wachten.

En de mensen die wèl op lijn 10 wachten? Ach, die snappen dat wel...

toon brewtijd cont.

Bij de klant waar ik werk (klant X) staat sinds kort een heel duur, groot koffiezetapparaat. Er komt lekkere koffie uit en gezien de rijen die zich er meestal vormen ben ik niet de enige die er zo over denkt.

Eén van de mogelijkheden van het apparaat is het tonen van de tijd die nodig is om een kop koffie te maken, tot op de tiende seconde nauwkeurig. Best leuk. Alleen de tekst die daarbij op het schermpje staat is: "toon brewtijd cont.".

Hm. Dat kan dus beter, want wat moet ik in hemelsnaam met de informatie:

toon brewtijd cont.
12.6 s

als ik op mijn koffie sta te wachten? Als je te zien krijgt hoelang het apparaat erover doet om koffie te maken, dan is:

u wacht nu
12.6 s

toch veel beter te begrijpen?

Sinds kort hebben we thuis ook een nieuw koffiezetapparaat en de fabrikant daarvan heeft het beter gedaan. Want ondanks het feit dat het schermpje slechts hoofdletters laat zien (niet de beste keuze), zijn de teksten een stuk begrijpelijker. Zo zag ik gisteren dat het afvalbakje geleegd moest worden, want op het schermpje stond:

GOOI HET AFVALBAKJE LEEG

Veel duidelijker kan het niet.

How many devices does it take to use a smartphone?

Yesterday pocketnow.com published three articles for new smartphone owners. Specifically for new Windows Phone, iPhone and Android owners. They are "You Got a Windows Phone 7 For Christmas: Five Next Steps", "You Got an iPhone For Christmas: Five Next Steps" and "You Got an Android For Christmas: Five Next Steps" respectively. As the titles suggest, the new owners are given some tips on how to start using their new toy.

Let's look at the steps provided in each article. No, let's only look at the first thing each owner is advised to do. Windows Phone owners should start by installing Zune on their computer, so they can synchronise contacts and other information. iPhone owners must start by installing iTunes on their computer before they can do anything with their phone.

And Android owners? They provide their Gmail credentials and start using their phone. And that is how it should be. Using your phone has nothing to do with using your computer. Using your phone is about... well, using your phone.

140 is te weinig

Met de maximale lengte van één SMSje kan ik redelijk goed uit de voeten. Sterker nog, ik heb de gewoonte om -meestal- berichtjes van precies 160 tekens te sturen*, om de provider optimaal te belasten.

Maar als ik eens een goed idee krijg en dat wil uiten, of gewoon mijn mening kenbaar wil maken aan de wereld (in beide gevallen is dat meestal 's avonds en met een goed glas Schotse... wijn) en ik besluit om niet meteen in mijn weblog te klimmen (note to self: maak minder lange zinnen), dan zit ik ineens aan 140 tekens vast. 140!

En nee, ik wil niet weten waar dat aantal vandaan komt. Het is gewoon te weinig, te kort. Ja, de oplossing work-around is om er nog wat meer Twitterberichtjes aan vast te plakken. Leest ook lekker hè?

"Microblogging", ha! Werkt gewoon niet. Of 't ligt aan mij. Zou kunnen.

-----
* Of eigenlijk 157, want mijn provider houdt niet van standaard ontvangstbevestigingen. Maar dat is een ander verhaal...

Mijn computer begrijp ik niet

Hier zijn een paar teksten die mijn computer me de afgelopen jaren heeft laten zien. Sommige begreep ik niet en van sommige werd ik blij... (Klik op de afbeelding als de tekst niet leesbaar is.)

Windows Genuine Advantage propageert hier de voordelen van illegale software (zie de tekst bij het vinkje)...



Het stuurprogramma dat ik wilde installeren bleek niet digitaal te zijn. Ik ben er nog steeds niet achter wat het dan wel was...



Om een codec voor Windows Media Player te vinden kreeg ik de tip om op internet te zoeken naar "2". Dat leverde 28 miljard resultaten op, maar de codec heb ik nog steeds niet...



Om een map met een lange naam weg te gooien moest ik 'm eerst een andere naam geven...



Van deze vraag werd ik spontaan blij...



En dat Windows Live een rommeltje was heb ik altijd vermoed, maar dat het gewoon op de taakbalk staat was me niet opgevallen...

Things I would like to shout to Microsoft

For many years I have been using Microsoft Windows and Office and at several points in time (in fact, more than I can remember) I have become frustrated, either a bit or utterly, by the way these pieces of software communicate with me. Well, to me actually, because I always feel limited in my options to respond.

[Intermezzo]
At this point you might start to characterise me as a member of the anti-Microsoft camp, like many Apple and Unix lovers. But that would be too shallow. And I can prove that by simply taking Visual Studio as an example of what I really like (that is, version 2008 or later).

When this complex compiler* runs your code and encounters an error, it will not only produce a helpful message to explain what has gone wrong, but it will also show you one or more hints to solve the problem. Furthermore, these hints - and here's my favourite part - will usually indeed solve your problem.

And best of all: those hints come from people who designed the language and/or the compiler, so if you sensibly use that guidance to attack problems in your code, you let those people effectively help you write code that aligns with their intentions. Really cool and definitely something positive I would like to shout to Microsoft. But I digress...

-----
* Assembler/disassembler, debugger, analyser, designer, editor, generator, emulator, web server... yes, I know. But the emphasis is on "complex".
[/Intermezzo]

To channel these frustrations I decided to make a list. A list of things I usually shout to my computer (either out loud or in my mind, depending on the impression I am trying to make on the people around me), only to become more frustrated, since it only sits there. Obviously. I should not be shouting at my computer, I should be shouting at individuals or even entire teams at Microsoft instead.

So here it is: a list of things I would rather never have thought about in the first place. And I will add to this list whenever I encounter new things or when things resurface in my brain despite having been suppressed.

To whom it may concern at Microsoft,

1. What do you think I mean when I respond "Yes to all"?
   
2. Is there another way to interpret "Also apply this template to all subfolders"?
3. I have been using computers longer than I care to remember: yes, I am sure I want to change that file name extension!
4. I just spent an hour writing pure gold. Take a wild guess how I will respond to "Do you want to save the changes?"
5. I just opened that document to take a quick look, so no, I do not want to save any changes that I did not make.
6. I know the computer "needs to be restarted"; I have read the previous message. I did not care then and I do not care now!
7. Yes, I want to display the "protected operating system files"!
8. Hide "extensions for known file types"? Why? Why would I want to do that?
   
9. So what does "Remember each folder's view settings" really mean then?
10. Tell me then, what do you mean by "all folders of this type"?
11. I never ever want to see "tags" or "rating" for a file, no matter what type it is!
12. Of course you are sorry for the inconvenience! Me too.
13. You've got some nerve redefining the word "repair"!
14. If I change a setting it must stay that way until the end of time - or until I change it again!
15. If I throw away a shortcut I do that on purpose and not because I am a moron who has no idea what he is doing!
16. No, I do not want the most recent Messenger! Every freaking time I turn on my computer I am annoyed by this and the only response offered is "Download now". Where do I say no? Where do I say no? Where do I say NO?
17. Thanks very much for the tip, but after having used multiple Windows Mobile phones for multiple years, I think I know how to charge the battery without consulting the "owner's manual"!
    

Stickertjes op appels

Wat bezielt fabrikanten verkopers van sommige typen appels toch om op elke individuele appel een stickertje te plakken? Is het een soort reclame? Dan heb ik wel een goeie tip: niet meer doen!

Ieder stickertje irriteert me namelijk een beetje. Niet omdat ik niet van stickertjes houd, maar omdat de appels die wij lekker vinden stickertjes hebben die er NOOIT GOED afgaan! En een zak vol kleine irritaties vormt uiteindelijk één grote irritatie.

Het idee om appels van stickers te voorzien is veel slechter dan je op het eerste gezicht zou denken. Want op het moment dat je zin hebt in een appel - snoepgoed dat toch natuurlijker is dan bijvoorbeeld een in papier en folie verpakte chocoladereep - dan ben je verplicht om dat stomme stickertje eraf te peuteren. Dat stickertje dat iemand anders er notabene eerst heeft opgeplakt en waarvan het nut mij in de eerste plaats al volstrekt onduidelijk was!

Samenvattend lijkt het doel van deze stickertjes dus het toebrengen van irritatie op twee niveaus: het eerste niveau* ontstaat doordat negeren van het stickertje geen optie is en het tweede niveau van irritatie ontstaat wanneer je hebt toegegeven aan het eerste niveau en dan wordt geconfronteerd met lijmresten en gescheurd papier.

-----
* Het lijkt wel een reclame voor scheermesjes. Daar heb ik overigens ook een mening over...

SAP suckt nog steeds

Het is jaren geleden dat ik met SAP in aanraking ben geweest. Maar nu is het weer zover. Mijn opdrachtgever gebruikt het pakket voor urenregistratie en ik dus ook.

Het ziet er beter uit dan jaren geleden, maar is nog steeds onvriendelijk tegen de gebruiker. Een voorbeeld: als ik mijn gegevens opsla en wil afsluiten, verschijnt een vraag in de trant van "Niet opgeslagen gegevens gaan verloren. Toch afsluiten?" Met andere woorden: "Wij, de makers van dit pakket, hebben geen idee of u, de gebruiker, alles heeft opgeslagen, dus als er iets kwijtraakt is dat uw schuld."

De arrogantie. Maar een geïrriteerd, gewaarschuwd mens telt voor minstens twee, dus drukte ik laatst min of meer onbewust een keer extra op het icoontje met de diskette, om zeker te zijn dat alles was opgeslagen. En wat was het gevolg? Er verscheen een melding, die ik met "OK" diende te bevestigen. En de tekst van die melding was "De gegevens zijn niet gewijzigd sinds de laatste keer opslaan".

Conclusies:

1. SAP weet wel degelijk wanneer ik mijn gegevens opsla (en het zou me ook verbazen wanneer dat niet zo was).
2. De programmeurs willen de gebruiker verantwoordelijk maken voor iets dat zij zouden moeten regelen.
3. Als je probeert je hiertegen te wapenen, word je gedwongen "OK" te zeggen tegen een volkomen nutteloze melding.
   

en dus:

4. Het suckt nog steeds de pan uit (dit was namelijk maar één voorbeeld).