Touch Book tegenvaller

Eén van de early adopters van de Touch Book heeft een lijstje gemaakt van zijn eerste, negatieve, indrukken van het apparaat. Het is te lezen op UMPCPortal.

Wat een tegenvaller! Vooral omdat ik mijn zinnen op dit browsertje heb gezet. Zoals ik in april al schreef, wacht ik sowieso de tweede batch af voordat ik tot aanschaf overga. Maar dan moet er heel wat verbeteren aan de hardware. Anders volgt er ook vast geen derde batch. Je hoeft tenslotte niet kritisch te zijn om hier teleurgesteld van te worden.

Rustig afwachten dus maar...

E-books rule!

Er worden steeds meer e-book readers aangeboden. En deze apparaten om digitale boeken te lezen zijn best aantrekkelijk. Ze hebben slimme eigenschappen, zoals het gebruik van e-ink, waardoor niet alleen de batterij wordt gespaard, maar ook de weergave prettig voor de ogen en "net echt" schijnt te zijn. En sommige kunnen direct boeken of kranten downloaden.

Maar er is ook een nadeel en dat is het formaat: in het algemeen zijn deze readers uitgevoerd in grofweg A4-formaat, of iets kleiner (zoals het bekende A4,5-formaat :-) ). Dat leest vast lekker, maar neemt niet makkelijk mee.

Daarom ben ik enige tijd op zoek geweest naar een (gratis) e-book reader voor mijn telefoon (software dus en geen apparaat). De telefoon heeft weliswaar een kleiner scherm, maar ook het grote voordeel dat ik 'm altijd bij me heb. De bekende MobiPocket Reader heb ik geprobeerd en deze voldoet niet. Om een ergenis te noemen: stel dat je het begin van hoofdstuk 3 van een boek aan het lezen bent en dan vijf pagina's terug bladert om een passage nogmaals te lezen. Als je vervolgens weer vijf pagina's vooruit bladert, zul je niet meer bij het begin van hoofdstuk 3 zijn! Het fenomeen "pagina" is bij e-boeken al een vluchtig begrip (afhankelijk van lettergrootte en schermresolutie) en als de software dan in versie vijf niet eens het betrouwbaar bladeren machtig is, dan hoeft het voor mij niet.

Ook was ik nieuwsgierig naar Microsoft Reader. Deze blijkt boeken weer te geven in het ".lit"-formaat. Het schijnt zelfs dat er e-boeken in dit formaat verkrijgbaar zijn, ergens... Exit dus.

En nu heb ik eReader Pro, dat ooit begon op de Palm PDA's. Is prettig in het gebruik, ondanks het feit dat copy/paste niet overal mogelijk is. Heren programmeurs, is dat echt te veel gevraagd?

Dus na deze mijlpaal heb ik meteen mijn eerste e-boek gekocht: A Short History of Nearly Everything van Bill Bryson (aangeraden door één van mijn vele lezers ;-) ). Geweldig! Ja, het is een boeiend boek (en dat voor nog geen tientje), maar vooral het lezen ervan is geweldig. Ik heb 'm altijd bij me en kan dus lezen wanneer ik wil. Lijkt me echt stukken beter dan TV-kijken op je mobiel!

Verkeerde vrienden

Ik heb het niet zo op anonieme reacties. Vandaar dat je een Google of OpenID account moet meebrengen om op dit blog te reageren. Maar niet iedereen die commentaar wil achterlaten blijkt daarover te beschikken. Of ik heb gewoon de verkeerde vrienden natuurlijk :-)

Vandaar dat het vanaf nu voor iedereen mogelijk is om een reactie achter te laten. Tijdelijk. Om te zien hoe het gaat. En daarna beslis ik of het zo blijft. Ach, het zal wel meevallen. Hoeveel lezers heb ik nou helemaal? ;-)

140 is te weinig

Met de maximale lengte van één SMSje kan ik redelijk goed uit de voeten. Sterker nog, ik heb de gewoonte om -meestal- berichtjes van precies 160 tekens te sturen*, om de provider optimaal te belasten.

Maar als ik eens een goed idee krijg en dat wil uiten, of gewoon mijn mening kenbaar wil maken aan de wereld (in beide gevallen is dat meestal 's avonds en met een goed glas Schotse... wijn) en ik besluit om niet meteen in mijn weblog te klimmen (note to self: maak minder lange zinnen), dan zit ik ineens aan 140 tekens vast. 140!

En nee, ik wil niet weten waar dat aantal vandaan komt. Het is gewoon te weinig, te kort. Ja, de oplossing work-around is om er nog wat meer Twitterberichtjes aan vast te plakken. Leest ook lekker hè?

"Microblogging", ha! Werkt gewoon niet. Of 't ligt aan mij. Zou kunnen.

-----
* Of eigenlijk 157, want mijn provider houdt niet van standaard ontvangstbevestigingen. Maar dat is een ander verhaal...

Google Chrome OS is goed

In tegenstelling tot de browser gaat Google Chrome OS het wel maken. En omdat Microsoft slechts het verleden oppoetst met animaties in plaats van echt te vernieuwen (of eindelijk eens een keer KWALITEIT te leveren, om maar iets te noemen), weet over een paar jaar niemand meer wie Microsoft is.

Oh nee, wacht, dat is niet waar, want ze hebben nog hun zoekmachine... die, ehm... ehm... Microsoft... microwave... ping...? Bing. Ja, dat was 'm!

Mijn computer begrijp ik niet

Hier zijn een paar teksten die mijn computer me de afgelopen jaren heeft laten zien. Sommige begreep ik niet en van sommige werd ik blij... (Klik op de afbeelding als de tekst niet leesbaar is.)

Windows Genuine Advantage propageert hier de voordelen van illegale software (zie de tekst bij het vinkje)...



Het stuurprogramma dat ik wilde installeren bleek niet digitaal te zijn. Ik ben er nog steeds niet achter wat het dan wel was...



Om een codec voor Windows Media Player te vinden kreeg ik de tip om op internet te zoeken naar "2". Dat leverde 28 miljard resultaten op, maar de codec heb ik nog steeds niet...



Om een map met een lange naam weg te gooien moest ik 'm eerst een andere naam geven...



Van deze vraag werd ik spontaan blij...



En dat Windows Live een rommeltje was heb ik altijd vermoed, maar dat het gewoon op de taakbalk staat was me niet opgevallen...

Ruby Wax goes Dutch

Ik ben er uit! Ik weet waar dat kriebelige gevoel vandaan komt bij het programma van Ruby Wax.

Niets ten nadele van Ruby en niets ten nadele van haar gasten. Het is de opzet waarbij de Nederlandse gast in het Engels wordt geïnterviewd!

Een paar jaar terug hadden we ook zo'n programma, met een Amerikaan (geloof ik) die hier met BN'ers kwam praten (geen idee meer wie het was). Hetzelfde kriebelige gevoel had ik toen ook. Tenenkrommend is een beter woord.

Het slaat gewoon nergens op dat je naar je eigen landgenoten zit te kijken die zich een half uur lang in het Engels verstaanbaar moeten zien te maken, terwijl ze over zichzelf vertellen! Bovendien vertellen ze over typisch Nederlandse gewoonten. En als je hier geboren bent, dan ken je de Nederlandse gewoonten wel zo'n beetje. Sterker nog: je kunt ze wel dromen. Daar hoef je niets over te horen. Maar het complete publiek is toch Nederlands? Dat is toch de doelgroep? Waarom zou je kijken naar een bekende Nederlander die over bekende Nederlandse dingen praat in het Engels? Om te zien hoe Ruby Wax reageert? Schei toch uit! Het is gezocht, het is geforceerd, het is - durf ik het te zeggen - overdone!