Cartondoordacht

Smartphones - een blijspel in minstens drie delen - deel 4: Toekomst

2012-01-15T22:06:00.002+01:00

Voor de lezers die net inschakelen - en geloof me: dat is het grootste deel; het feit dat u dit stukje leest is al vrij uniek - volgt hier een korte samenvatting van deze serie.

Ik schrijf over mijn smartphones uit het verleden (in deel 1 en deel 2), het heden (in deel 3) en ook over smartphones die ik mogelijkerwijs in de toekomst zou kunnen hebben (tot nu toe alleen in dit deel). Ik schrijf erover omdat ik er blij van word. De artikelen beschrijven mijn overwegingen die tot de keuzes voor deze smartphones leiden. Daarmee is deze serie voornamelijk voor mezelf bedoeld, maar ach, er is ruimte genoeg, dus deel ik dit met iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is (of tijd over heeft)...

Het woord "toekomst" klopt trouwens ternauwernood: dit deel gaat over de zéér nabije toekomst. Maar ik loop op mezelf vooruit.

Een opvolger voor de Milestone?

Motorola Milestone

In het vorige deel beschreef ik de Motorola Milestone waar ik zeer tevreden mee was. Halverwege december had ik hem twee jaar. Het is nog steeds een prima telefoon.

Sinds eind 2009 zijn er echter wat dingen veranderd, namelijk de apps. Ik heb een min of meer gelijkblijvende serie apps geïnstalleerd die ik regelmatig gebruik. Een aantal daarvan werkt onafgebroken op de achtergrond, zoals Latitude (onderdeel van Google Maps), die mijn locatie bijhoudt en Tasker, die acties voor me uitvoert op basis van tijd, huidige locatie en andere criteria. In die twee jaar zijn er veel updates van deze en andere apps geweest. Daarmee zijn fouten opgelost en ook nieuwe functies toegevoegd. De apps zijn er beter door geworden, maar ook groter. Ze nemen meer werkgeheugen in beslag tijdens het gebruik.

Al maanden is het duidelijk dat het werkgeheugen van 256 MB bij normaal gebruik vol is. Bij het schakelen tussen apps kost het de Milestone merkbaar tijd om ruimte voor de nieuwe app vrij te maken. Bovendien wordt software tegenwoordig voor snellere processoren geschreven. Dat is een fenomeen waarmee alle verouderde hardware te maken krijgt. Dit alles resulteert regelmatig in wachttijden die ik te lang vind.

Veel langer geleden had ik al de grens van het ROM-geheugen bereikt. Dit geheugen is onder andere voor de installatie van apps bestemd en had aanvankelijk een vrije ruimte van ongeveer 256 MB. Als je enthousiast apps installeert, is die ruimte snel opgebruikt. Het verplaatsen van sommige apps naar de microSD-kaart verbetert de situatie wel, maar zorgt eigenlijk alleen voor uitstel van het probleem.

Dus de processor, het werkgeheugen en het opslaggeheugen van mijn Milestone zijn niet meer toereikend. En dat is jammer, want het scherm is nog steeds perfect. Het lijkt wel meer energie te gebruiken sinds de upgrade naar Android 2.2, maar het is nog steeds prachtig. Ook is er niks mis met de stoere, zware, hoekige behuizing. Dat bleek een paar weken geleden, toen ik het toestel op een tegelvloer liet vallen van een hoogte van bijna anderhalve meter: op het glas was geen enkele beschadiging te zien en de metalen kast vertoonde alleen wat krasjes.

Mogelijke kanshebbers

Uiteraard houd ik altijd nieuwe modellen in de gaten. En tijdens de afgelopen twee jaar zijn de volgende toestellen me opgevallen:


Samsung Galaxy S Pro	Motorola Milestone 2	HTC Desire Z


Sony Ericsson Xperia Pro	T-Mobile myTouch 4G Slide	Samsung SGH-i927 Captivate Glide

De Samsung Galaxy S Pro was het eerste toestel dat mijn aandacht trok na de aankoop van mijn Milestone. Nou ja, het allereerste toestel van Google, de Nexus One, heeft ook mijn aandacht getrokken, rond de tijd dat ik de Milestone kocht. Dat was echter niet omdat ik er eentje wilde hebben, maar gewoon omdat het iets nieuws was. En de toestellen van Google blijken altijd wel aandacht te trekken... Goed. Terug naar deze Samsung. Ik had al eens eerder een telefoon van Samsung op het oog en de specificaties van deze waren goed. De aanwezigheid van een hardware-toetsenbord uiteraard ook. Maar ik heb nooit hoeven kiezen, want deze is door Samsung (zoals ze wel vaker doen) geannuleerd.

Een populair toestel krijgt een opvolger, dus het verschijnen van nieuws over de Motorola Milestone 2 kwam niet als een verrassing. Lange tijd dacht ik dat Motorola nu wel zou gaan leveren in Nederland en dat ik deze opvolger uiteindelijk hier zou kunnen aanschaffen. Maar iedereen vergist zich wel eens. Ik heb ervan geleerd: de Milestone 3 heb ik gewoon genegeerd en dat zal ik ook doen met de Milestone 4 die in 2012 uitkomt.

Een reële kanshebber was de HTC Desire Z, waar ik eigenlijk geen kritiek op heb. Er is maar één reden dat ik 'm niet heb gekozen en dat is timing. Op dit moment is deze telefoon al zo'n 15 maanden verkrijgbaar en dat is heel lang. Ik wil iets dat net uit is. Maar hij is goed.

Hm, nog een kanshebber? Of gewoon saai? Dat was mijn eerste indruk van de Sony Ericsson Xperia Pro. Een telefoon met mooie specificaties, maar... niets aantrekkelijks. Niets dat je over de streep trekt, niets waardoor je hem moet hebben. En helemaal in die stijl lijkt dit toestel volkomen geruisloos op de markt te zijn gebracht.

Maar deze wilde ik wel graag hebben: de T-Mobile myTouch 4G Slide; ook bekend onder de codenaam HTC Doubleshot. Hij werd in juli 2011 in Amerika uitgebracht en had op NFC (Near Field Communication) na alles wat ik wilde: toetsenbord, camera/sluiter-knop, mooie specs, een goede batterij, twee camera's, waarvan één met 8 megapixels en zero shutter lag, ofwel "heel snel foto's maken". Dat leek me een verademing ten opzichte van "wachten-tot-de-camera-klaar-is-en-er-dan-achter-komen-dat-het-moment-voorbij-is". De snelle camera was precies wat ik miste aan de Sony Ericsson Xperia Pro. En met de timing (het probleem bij de HTC Desire Z) zou het ook wel goed zitten als deze HTC Doubleshot een paar maanden na Amerika in Europa zou worden uitgebracht. Ja, als. Maar helaas, dat is nooit gebeurd.

Op een gegeven moment was er ineens weer sprake van een smartphone van Samsung met een uitschuifbaar toetsenbord: de Samsung SGH-i927 Captivate Glide. Er was aanvankelijk weinig over bekend, maar toen de gegevens op pdadb.net verschenen, leek het een interessant toestel, dat misschien de eerder geannuleerde Galaxy S Pro moest vervangen. De telefoon werd even later verwijderd van pdadb.net. Pas veel later kwam hij terug; al dan niet met aangepaste specs, dat kan ik me niet meer herinneren. Maar deze specs waren goed. Toch was dit toestel ook geen kanshebber meer...

Google Nexus

Want intussen was er iets gebeurd. Ik schreef hiervoor al over de Nexus One, het eerste toestel dat in januari 2010 door Google zelf werd uitgebracht, maar alvast rond de kerstvakantie van 2009 werd uitgedeeld aan medewerkers van dat bedrijf, die er laaiend enthousiast over waren. Vanwege het ontbreken van een toetsenbord vond ik het geen interessante optie, maar de Nexus-lijn krijgt wel als eerste de nieuwste versies van Android toegeschoven en wordt ook lang met updates ondersteund. Bovendien heeft het voordelen om een telefoon te hebben die heel populair is, omdat problemen sneller worden opgelost, omdat apps er eerder geschikt voor worden gemaakt en omdat er volop accessoires verkrijgbaar zijn. De Nexus One werd door HTC gefabriceerd.

De opvolger, de Nexus S, kwam van Samsung, was ook een toestel zonder toetsenbord en werd in december 2010 uitgebracht. Deze smartphone was niet zo spectaculair als de eerstgeborene van Google, maar had wel een licht gebogen display dat tot de verbeelding sprak en een NFC-chip. En uiteraard weer de genoemde voordelen die horen bij de Google Experience.

Dus wat was er gebeurd waardoor ik niet meer in de Samsung SGH-i927 Captivate Glide of andere "kanshebbers" geïnteresseerd was? Rond september ontstonden geruchten dat Google bezig was met hun derde toestel in de Nexus-serie en dat het snel op de markt zou komen. Deze telefoon werd op internet aanvankelijk Nexus Prime genoemd en veel geruchten deden de ronde. Zo leek het erop dat er een versie met een QWERTY-toetsenbord zou uitkomen. Dat gerucht, in combinatie met de timing, zorgde voor mijn interesse. En ik wilde eindelijk wel eens vooroplopen bij het ontvangen van Android-updates en ook delen in de Nexus-gekte.

Galaxy Nexus

De aankondiging zou op 11 oktober 2011 in San Diego, Californië plaatsvinden. Dit was zelfs te lezen in de Samsung UNPACKED app. Deze app voor Android gaf informatie over nieuwe aankondigingen, maar is inmiddels niet meer in de Market te vinden.

Door omstandigheden werd de datum gewijzigd in 19 oktober en veranderde men ook de locatie van de onthulling. De oorspronkelijke aankondiging in Amerika zou om half negen 's avonds zijn (Nederlandse tijd), maar de nieuwe locatie werd Hong Kong en omdat het toestel daar in de loop van de ochtend werd onthuld, was dat hier om drie uur 's nachts, als ik het me goed herinner. Toch was ik erg nieuwsgierig en enthousiast en besloot de wekker te zetten.

De live-uitzending via YouTube werd kennelijk door zoveel mensen bekeken, dat ik geen verbinding kon krijgen, maar gelukkig werd er door diverse bedrijven vrijwel live verslag van het evenement gedaan via hun blogs. Dat is het zogenaamde live blogging, waarbij een blog-artikel steeds met foto's en wat regels tekst wordt bijgewerkt terwijl je ernaar kijkt. Ik had voor thisismynext.com (nu The Verge) gekozen en kon alles volgen. Ideaal. Ik miste alleen de bewegende beelden, maar na afloop zijn de 57 minuten filmmateriaal uiteraard op YouTube gezet:

Samsung was voor de tweede keer de fabrikant van een Nexus en noemde het toestel uiteindelijk Samsung GT-i9250 Galaxy Nexus. En Google noemt het kortweg Galaxy Nexus. Zowel de software als de hardware spreken me aan.

De Galaxy Nexus is het eerste toestel met Android 4.0 (codenaam Ice Cream Sandwich). Het bijzondere van Android 4 is dat zowel telefoons als tablets met dezelfde versie uitgerust kunnen worden. Daardoor zullen de gescheiden 2.x-lijn voor telefoons en 3.x-lijn voor tablets langzaam verdwijnen. De software bevat veel mooie toevoegingen en verbeteringen.

En de hardware? Het feit dat de Galaxy Nexus een camera heeft met een resolutie van 5 megapixels is voor veel mensen een tegenvaller. Maar je kunt heel snel foto's maken (dat is dus weer die zero shutter lag) en dat weegt voor mij zwaarder dan die 5 megapixels. Verder is er een enorm scherm van 4,6 inch en is de Galaxy Nexus één van de eerste telefoons met een enorme resolutie van 1280x720 pixels. Op zich ben ik wel tevreden met 854x480 pixels, want het laten oplichten van iedere pixel kost natuurlijk energie. Maar HD-resoluties lijken nu ook snel een trend te worden voor telefoons en daarom zal ik er niet over zeuren. En over trends gesproken: ik hoop dat de populariteit van de NFC-chip ook snel groeit en dat het binnenkort mogelijk is om met de telefoon te betalen via die chip. En als dat niet lukt kun je NFC nog altijd gebruiken om makkelijk telefoonnummers, URL's of andere gegevens uit te wisselen, mits de ander ook zo'n chip heeft.

De hoeveelheid geheugen hoef ik eigenlijk niet te vermelden, want tegenwoordig is 1 GB werkgeheugen niet opvallend meer. Maar het is vier keer zoveel als in de Milestone beschikbaar is, dus voor mij is dat wel erg belangrijk. En de sprong in de totale hoeveelheid ROM-geheugen is voor mij helemaal fenomenaal: van 512 MB (waarvan ongeveer de helft voor de gebruiker beschikbaar is) naar 16 of 32 GB! Overigens heeft de Galaxy Nexus geen SD-kaart. Het nadeel is dus dat het ROM-geheugen niet uitbreidbaar is; het voordeel is volgens Google dat alles op één plek wordt opgeslagen en dus niet zowel in het toestel als op een SD-kaart.

De olifant in de kamer

Zo zouden de Engelsen het noemen. Ik heb namelijk nog niets gezegd over het feit dat de Galaxy Nexus geen camera/sluiter-knop heeft èn... geen toetsenbord!

Wat jarenlang mijn belangrijkste en meest invloedrijke selectiecriterium was als het op nieuwe telefoons aankwam, laat ik nu varen. Het hardware-toetsenbord. Er is dus sprake van een nieuw tijdperk voor mij. Door deze eis heb ik al die tijd het grootste deel van de smartphones genegeerd, waaronder de Nexus-lijn. Dat moet stoppen. Bovendien ken ik inmiddels een aantal voordelen van het virtuele toetsenbord, helemaal als dat op een enorm groot scherm wordt gebruikt. Dus ik moet (wil) eraan geloven. Een onmiddellijk voordeel is dat mijn volgende telefoon een halve centimeter dunner zal zijn.

En het ontbreken van een gecombineerde camera/sluiter-knop is een iets kleinere olifant in de kamer. Een troost is dat je vanaf het lock screen direct naar de camera kunt gaan om snel een foto te nemen. De praktijk zal uitwijzen hoe dat bevalt.

De toekomst...

Een nieuw tijdperk dus. Maar ik ben de laatste maanden al bezig met het voorbereiden van de overstap. Psychisch. Ik gebruik vaker het virtuele toetsenbord (en bedenk dan steeds dat het toetsenbord van de Galaxy Nexus prettiger zal werken). Vrij snel na de aankondiging van de Galaxy Nexus in oktober ben ik mentaal al overgestapt. Puur door enthousiasme. Net als bij de overstap naar Android, ruim twee jaar geleden.

Toch is het spannend, want ik lees bijvoorbeeld uiteenlopend commentaar over de batterijduur. Hoe zal de batterij zich onder mijn gebruik houden? Maar het is vooral leuk: #voorpret. En die #voorpret duurt best lang. De telefoon was in november 2011 te koop in Europa en werd op 2 december 2011 door Samsung officieel aangekondigd voor Nederland. Vanaf 6 of 7 december was hij vervolgens op sommige sites al te koop, maar door de populariteit hebben de voorraden de afgelopen weken steeds gefluctueerd.

Dit vierde deel van deze epische serie besluit voorlopig het blijspel, waarin ik in ruim 2,5 jaar het volledige verhaal over mijn smartphones (uit verleden, heden en toekomst) heb verteld. Zoals hierboven staat heb ik dat voornamelijk voor mezelf gedaan, om alles op een rijtje te hebben. En ik ben er tevreden over.

Nu rest er voor mij alleen nog wachten op de toekomst. De Galaxy Nexus is besteld; de toekomst is nabij.

Raad de RT!

2012-01-13T23:03:00.000+01:00

Ofwel "Raad de ReTweeter!"; een extreem simpel spelletje dat ik heb bedacht en altijd speel.

Het gaat zo: als ik een tweet van een onbekende twitteraar tussen mijn berichten zie, weet ik dat het een RT moet zijn van één van de mensen die ik volg. Ik kijk dan niet wie het berichtje heeft doorgestuurd, maar probeer dat te raden op basis van de inhoud.

En het grappige is dat ik het vrijwel altijd goed heb. Ik volg nu 83 twitteraars en weet van wie een RT komt als hij gaat over programmeren, politiek, humor, gevoelens, voetbal, zeilweer, make-up, klanten, volleybal of de 3J's.

En... zit jij er ook tussen? :-)

Rood icoontje voor mijn ogen

2011-12-30T21:50:00.001+01:00

Er staat een rood icoontje op het scherm. ("Bureaublad" krijg ik nog steeds mijn strot niet uit.) Onder dat icoontje prijkt trots de tekst:

Adobe Reader 9

Het is er bij een update automatisch neergezet. Automatisch. Ik ben daarom automatisch met dit stukje begonnen. Ik had niet de bedoeling iets over een rood icoontje te schrijven. Schrijven kost tijd en ik heb wel iets beters te doen dan schrijven over zoiets onbenulligs. Maar ja, het moet. Anders laat het me niet meer los.

Automatisch geplaatste iconen gooi ik altijd meteen weg. Een icoon van een programma dat ik niet interessant vind hoef ik niet en een programma dat ik wel interessant vind kan ik best terugvinden in het startmenu. Startmenu. Nog zoiets. OK, niet afdwalen nu.

Ik krijg dan een filosofisch stuk voorgeschoteld over de betekenis van het weggooien van een icoon. En de vraag of ik het wel zeker weet. Want een icoon weggooien betekent niet dat je het bijbehorende programma weggooit. Ik ben daar wel blij om, maar toch ziet het eruit als een waarschuwing. Verder staat er te lezen wat ik moet doen als ik het bijbehorende programma wil weggooien. Waar komt dat vandaan? Ik was op de goeie weg! Ik wil namelijk het icoon weggooien! En ik hoef echt niet geconfronteerd te worden met een excuus dat Windows niet handig in elkaar steekt. Laat me met rust!

OK, genoeg.

Het rode icoontje. Met de tekst "Adobe Reader 9". Hoezo "9"? Ja, dat is de versie! Bedankt; stop maar met lezen. Ik ben bekend met het fenomeen. Maar wat heeft het voor zin om dat onder een icoon te vermelden? "Nou, sommige oudere versies kunnen niet alle documenten goed weergeven." Echt waar? Ik heb wel eens een waarschuwing gezien dat "sommige onderdelen van het document niet goed weergegeven kunnen worden, tenzij ik een extensie installeer om Traditioneel Chinees (of Eigentijds Fins, dat herinner ik me niet meer) te ondersteunen". Dat heb ik uiteraard niet gedaan en vervolgens werkelijk nergens last van gehad. Deze Reader zit werkelijk tjok- en tjokvol met functies en opties, terwijl ik 'm alleen maar gebruik om documenten te lezen die bestaan uit tekst en plaatjes. Dat is alles. Zelfs klikken in de inhoudsopgave om naar de vermelde pagina te springen werkt meestal niet. Bekijk de voorkeuren maar eens; je wordt er duizelig van! Nergens voor nodig, al die opties. Dus hou op over incompatibiliteit van versies en documenten.

En dan is het bovenstaande nog geredeneerd door iemand met ICT-kennis. Maar denken ze bij Adobe nou echt dat iemand met Basiskennis PC les 1 en 2 zich druk zal maken over het versienummer van een programma waarvan hij eigenlijk al niet eens zo goed begrijpt waarvoor het nodig is?*

Terug naar het automatisch plaatsen van een icoon. Welk doel dient dat, behalve héél doorzichtig reclame maken? Behalve op een kinderachtige manier zeggen: "Kijk ons eens"? Behalve mij irriteren?

Want ik heb Adobe Reader werkelijk nog nooit vrijwillig zelf opgestart en daar heb ik ook helemaal geen behoefte aan. Als je op een PDF klikt, wordt-ie toch wel gestart. En vaker is echt niet nodig.

Vergelijk het met ons dagelijks leven. Er is toch ook geen knop op een opgevoerde brommer om harde motorgeluiden te laten klinken? In de badkamer om de spiegel te laten beslaan na het douchen? Op de fiets om je band leeg te laten lopen als je door glas rijdt? Op de pan om het vlees te laten verbranden als dat te lang op het vuur staat? Nee. Het gebeurt toch wel! Sommige zaken zijn al erg genoeg als ze uit zichzelf gebeuren. Daar hebben we echt geen icoon voor nodig.

Zo, dat is eruit.

-----
* Ik trouwens ook niet. Twee woorden: Google Chrome.

De postcodespatie

2011-12-14T22:27:00.000+01:00

Ik kreeg van ~~het~~ Waterbedrijf Groningen een mailtje met de vraag of ik de meterstand van mijn watermeter wil doorgeven. Via een link naar een digitaal formuliertje, zoals elk jaar. Lekker makkelijk.

Maar ieder jaar valt me hetzelfde usability-probleem op. En wel na het invullen van de postcode. Als ik daar "1234 AB" intik, dan staat er vervolgens dit op het scherm:

En wat ik ook probeer, de letter "B" krijg ik niet ingevuld. Het vakje lijkt groot genoeg, maar het lukt niet.

De enige reden die ik kan bedenken is dat Waterbedrijf Groningen de postcode graag zonder spatie wil ontvangen. Dat is op zich natuurlijk prima. Bovendien is het erg makkelijk om een computer te vertellen dat hij de spatie uit de ingevoerde postcode moet verwijderen. Dus aan die wens kan goed worden voldaan.

Maar de maker van het formulier heeft ervoor gekozen om dit aan de gebruiker over te laten. Sterker nog: hij dwingt de gebruiker om de spatie weg te halen, door in het invoerveld precies 6 tekens toe te staan. En die argeloze gebruiker moet dat zelf maar uitvinden.

Dus na mijn jaarlijkse zucht maak ik van de postcode het volgende:

En ik mag doorgaan.

Verder is het een heel makkelijk formulier. En het is zo prettig om de meterstand op deze manier door te geven. Maar het kan nog nèt iets beter...

Wennen

2011-12-12T10:19:00.000+01:00

Gisteren werd hij vier en vandaag heeft hij de peuterspeelzaal verruild voor de grote school.

Dus niet meer op maandagochtend samen met papa eerst z'n grote zus naar school brengen en dan boodschappen doen; niet meer het spelletje "Ik leer alles over dieren" met papa spelen onder het genot van ranja en koffie, of lekker TV-kijken terwijl papa naar een ander scherm kijkt.

Hij had het vanochtend snel naar z'n zin, tekenend op een zwart schoolbord. En dat is logisch, want hij was aan deze stap toe.

Toch is het wel even wennen... voor papa.

Smartphones - een blijspel in minstens drie delen - deel 3: Heden

2011-12-09T00:05:00.000+01:00

In deel 1 en deel 2 zijn de smartphones naar voren gekomen die ik in het verleden gebruikte. Het is nu tijd dat ik iets ga schrijven over mijn huidige telefoon. Sinds kort ligt er namelijk een mogelijke opvolger op de loer.

De zoektocht gaat door

Zowel de Sony Ericsson Xperia X1 als de HTC Touch Pro bleken dus toch niet het ideale toestel te zijn. Ik kon maar één ding doen: doorgaan met wachten op iets beters. Best lastig, want mijn voorliefde voor telefoons met een hardware-toetsenbord beperkt de keuze sterk. Ik bleef dus de HTC TyTN II en de Qtek 8500 gebruiken, terwijl ik - zoals altijd - aankondigingen van nieuwe smartphones in de gaten hield.

Op de resolutie van de beide toestellen was ik inmiddels wel uitgekeken: ooit was 320x240 pixels het summum voor smartphone-schermen, maar inmiddels waren er toestellen met 640x480 en zelfs 800x480 pixels. Dat wilde ik ook!

De opkomst van capacitieve schermen


Apple iPhone	T-Mobile G1

Er was nog iets anders dat ik interessant vond: capacitieve schermen. De schermen die je met een lichte aanraking van een vinger kon bedienen in plaats van door te duwen met een pennetje (dat zijn de zogenaamde resistieve schermen).

In 2007 bracht Apple de eerste iPhone op de markt en in 2008 bracht T-Mobile de G1 uit met Android 1.0. Beide waren voorzien van een capacitief scherm.

Vanaf die periode werd dit type scherm steeds populairder. Aan het einde van 2009 zouden er zelfs Windows Mobile-telefoons met capacitieve schermen verschijnen.

Omdat de iPhone het type scherm populair maakte en ik niets voor een iPhone voelde, twijfelde ik aanvankelijk over deze technologie. Zonder pennetje een scherm bedienen was toch heel onnauwkeurig? Maar die vraag stelde ik alleen doordat ik gewend was een smartphone met Windows Mobile te bedienen.

Google Android

LG InTouch Max GW620

Het was de begintijd van het Android operating system van Google en een telefoon met dat systeem leek me wel wat. Maar de resolutie van de eerste toestellen was niet wat ik zocht: slechts 480x320 pixels en dus niet veel meer dan de 320x240 pixels van mijn toenmalige telefoons.

Het eerste toestel dat me opviel op pdadb.net was de LG InTouch Max GW620, die ook bekend was onder de codenaam Etna. In tegenstelling tot de G1 sprak dit toestel me wel aan, maar helaas had het ook die lage resolutie.

Nee, een overstap naar Android zat er nog niet in.

Kanshebbers


HTC Touch Pro2	Acer M900	Samsung GT-B7610 OmniaPRO


Toshiba dynapocket KG01	Toshiba dynapocket K02	LG GW825 IQ

Sony Ericsson Xperia X2

Wat waren dan de kanshebbers? In min of meer chronologische volgorde (dat wil zeggen: min of meer in de volgorde waarin ze werden aangekondigd):

HTC Touch Pro2 (opvolger van de Touch Pro),
Acer M900 (opvolger van de E-TEN Glofiish M810, die na de M800 kwam),
Samsung GT-B7610 OmniaPRO,
Toshiba dynapocket KG01 en dynapocket K02,
LG GW825 IQ (codenaam Monaco),
Sony Ericsson Xperia X2 (opvolger van de Xperia X1).

De Touch Pro2 was niet alleen een verbeterde versie van de Touch Pro, maar was ook voorzien van een kantelbaar scherm, net als mijn TyTN II. Ik verwachtte dat ik echter wel moeite zou hebben met het ontbreken van een D-pad en een "indrukbaar" scrollwieltje waaraan ik zo gewend was geraakt.

Acer had inmiddels E-TEN overgenomen. Dus de Acer M900 volgde de E-TEN Glofiish M810 op (die op zijn beurt de M800 opvolgde). De vingerafdruklezer zag er futuristisch uit, maar de M900 had niet zoveel werkgeheugen en zou wat mij betreft het onderspit delven tegen de Touch Pro2.

Later kwam de aankondiging van de GT-B7610 OmniaPRO van Samsung. Ik vond dat een mooi en interessant toestel en de specificaties lagen erg dicht bij die van de Touch Pro2. Maar ook hier ontbrak een D-pad en dat leek me een groot gemis.

In deze periode (de eerste helft van 2009) werden er toestellen aangekondigd die zouden worden uitgerust met de illustere Snapdragon-processor van Qualcomm. De eerste versie van dit type processor heeft een snelheid van 1000 MHz, ofwel 1 GHz. Dat vond ik erg snel; overdreven snel voor een telefoon. En slecht voor het uithoudingsvermogen van de batterij. Maar wel interessant, helemaal in twee aangekondigde toestellen van Toshiba, met codenamen K01 en K02.

Over deze toestellen was aanvankelijk weinig bekend en er waren ook geen foto's of tekeningen. Maar de K01 (later bekend als de dynapocket KG01) zou een snelle processor, een enorm capacitief scherm (met een diagonaal van 4,1 inch) en een uitgebreid toetsenbord krijgen. En het toestel zou zes millimeter minder dik zijn dan mijn toenmalige telefoon! De batterij moest het daarvoor echter ontgelden, want die was een stuk zwakker dan de batterij in mijn TyTN II.

De K02 had vergelijkbare specificaties, maar was een clamshell-model, waarbij er in plaats van een toetsenbord een tweede scherm aan de scharnier zat. Misschien ook interessant?

Nou, uiteindelijk is het tussen mij en zowel de K01 als de K02 niets geworden. Die laatste is helemaal nooit in productie gegaan en rond die eerste bleef het veel te lang stil: de dynapocket KG01 is pas ruim een jaar na de aankondiging op de markt gebracht. Ik was toen al afgehaakt.

Een ander aangekondigd toestel met een Snapdragon-processor en een uitschuifbaar toetsenbord was de Monaco van LG (die later zou worden uitgebracht als LG GW825 IQ). Aardige specificaties, maar ik heb er nooit veel aandacht aan besteed.

Halverwege 2009 werd de Sony Ericsson Xperia X2 aangekondigd. En dat was interessant voor mij, daar ik ooit gevallen was voor de voorloper van dat toestel, de Xperia X1. De twee Xperia-telgen verschilden niet heel veel van elkaar, ondanks het leeftijdsverschil van ruim anderhalf jaar.

De X2 had een capacitief scherm, een camera die meer pixels vastlegde en een nieuwere versie van Windows Mobile, maar daar hield het ongeveer wel op. Dezelfde processor als de X1 en dezelfde hoeveelheid werkgeheugen. En daar zat nou net het pijnpunt: als de panel-software* van Sony Ericsson nog net zo langzaam was (en daar ging ik vanuit), dan zou op z'n minst de hardware van de X2 sneller moeten zijn!

Toch besloot ik, al het bovenstaande in overweging nemend, dat ik zou wachten op de Xperia X2. Deze telefoon had net een streepje voor op de andere smartphones in de bovenstaande lijst. En als er wat positieve reviews zouden verschijnen, dan zou dit toestel mijn TyTN II moeten gaan opvolgen.

Het probleem was echter dat dit een keuze was "bij gebrek aan beter" en dat is niet motiverend voor de aankoop van een nieuwe smartphone.

Motorola Droid


Motorola Droid	Samsung SPH-M900 Moment

Gelukkig werd er in juli van 2009 iets aangekondigd dat wèl motiveerde: de Amerikaanse Motorola Droid. Dàt was een interessant toestel!

"Droid" was de naam die door de Amerikaanse provider Verizon Wireless aan een serie smartphones van onder andere Motorola zou worden gegeven. Deze naam is nog steeds in gebruik voor een aantal nieuwe toestellen van deze provider.

De Motorola Droid werd in november 2009 op de markt gebracht en was een enorm succes in Amerika. De reviews waren positief en er gingen meteen grote aantallen van deze Droid over de toonbank. Dit toestel zorgde voor de onmiddellijke comeback van Motorola.

Door de Droid nam ook de bekendheid van Android toe. Dit mobiele operating system dankt een groot deel van z'n populariteit aan de Motorola Droid.

De telefoon was in nauwe samenwerking met Google gemaakt en brak een aantal records. Met een scherm van 854x480 pixels was het de Android-telefoon met verreweg de hoogste resolutie. Het was het allereerste toestel met Android versie 2.0. En door de dikte van minder dan 14 millimeter was het de dunste telefoon met uitschuifbaar QWERTY-toetsenbord die ooit was gemaakt.

Eindelijk was er dus een toestel dat was uitgerust met Android èn met een mooie resolutie. Voordat de Droid te koop was, kondigde Samsung voor Amerika de SPH-M900 Moment aan. Dit toestel was vrijwel net zo dun en had ook een QWERTY-toetsenbord. Maar de resolutie was weer laag en de Android-versie was slechts 1.5, zodat dit geen concurrent zou worden voor de Droid.

Motorola Milestone

Eind 2009 was Motorola weer helemaal terug... in Amerika althans. Want de Europese tegenhanger van de Droid, de Motorola Milestone, is voor zover ik weet nooit in winkels in Nederland verkocht. Elders in Europa wel, maar de beschikbaarheid van accessoires was matig. Ook lieten updates voor Android hier lang op zich wachten. Motorola gaf (en geeft) geen hoge prioriteit aan de Europese afzetmarkt.

Terug naar de Milestone. Ik werd enthousiast van het nieuws over de Droid, maar dat is een Amerikaans toestel waarmee je hier niet kunt bellen. Toen duidelijk werd dat er een Europese variant zou uitkomen, wist ik het al: dat zou mijn nieuwe telefoon worden!

En dat was best gek, want dit toestel heeft wel een D-pad, maar om dat te gebruiken moet het toetsenbord eerst worden uitgeschoven. Nou ja, daar kon ik nog wel mee leven. Het heeft geen "indrukbaar" scrollwieltje met OK-knop; daar zou ik dan maar mee moeten leven. Er zijn ook geen sneltoetsen (voor de browser bijvoorbeeld - nou ja, er is een zoekknop) en zelfs geen toetsen voor het beantwoorden en beëindigen van een gesprek. Dat laatste vond ik wel raar, "maar", redeneerde ik, "dan kun je vast zonder die toetsen, anders ontwerpen ze een telefoon heus niet op deze manier". Dat sprak me dan wel weer aan. En de laatste grote verandering voor mij zou Android zijn, waarop ik straks nog terugkom.

Ik was dus bereid om wat offers te brengen voor de Milestone. En de vergelijking met mijn eerdere "keuze bij verstek" was snel gemaakt: de Milestone kwam weliswaar vijf maanden eerder uit dan de Xperia X2, maar was dunner, iets sneller en had een groter scherm met een iets hogere resolutie, dat ook nog eens multi-touch-bediening ondersteunde. De pluspunten van de X2 waren overigens de 8 in plaats van 5 megapixels van de camera, de tweede camera aan de voorkant (die ontbrak bij de Milestone) en de iets hogere capaciteit van de batterij.

Toch vond ik de Milestone veel aantrekkelijker dan de X2. Misschien doordat men laaiend enthousiast was over de snelheid van het toestel. Het had natuurlijk niet de mooie panel-interface van de X2, maar dus ook niet de lage reactiesnelheid ervan. En doordat de Milestone eerder uitkwam, was er al meer over geschreven dan over de X2. De telefoon werd goed ontvangen. Maar doorslaggevend voor mij was dat ik 'm gewoon aantrekkelijker vond dan de X2.

En dat is ongrijpbaar. Maar wat zeker meespeelde was het uiterlijk van de Milestone: het is een zware, degelijke smartphone, gemaakt van voornamelijk metaal en glas; hoekig, zwart, sober, spartaans, stoer. Met slechts één notificatie-LEDje, dat onzichtbaar is wanneer er niets te notificeren valt. Met aan de voorkant alleen capacitieve knoppen. Dat betekent dat er vier knoppen op het glas zijn afgebeeld. Het toestel trilt licht als je ze indrukt. En het glas is niet zomaar glas, maar sterk en krasvast Gorilla Glass van de fabrikant Corning. De Milestone was één van de eerste telefoons met zo'n scherm.

Dat soort specificaties spreekt niet iedereen aan, maar mij wel. Wat een gave telefoon! Ik was zo ongeveer enthousiast sinds de eerste aankondiging en besloot te wachten tot hij hier in de winkels zou liggen. Ik wist toen nog niet dat Motorola geen plannen voor verkoop in Nederland had. Maar dat werd langzaam duidelijk toen het toestel hier niet verkrijgbaar bleek te zijn en ook niet werd aangekondigd. Via de site van EXPANSYS Nederland (dat is gevestigd in Frankrijk) was de Milestone te bestellen. Het ging overigens om de Britse versie van het toestel. Ik kende de site niet, maar las over zowel goede als slechte ervaringen van online kopers. Ik besloot te wachten...

Maar waarop? Tot een site die ik kende 'm ook zou gaan verkopen? Toen ik voor mijn gevoel erg lang had gewacht (dat zal een paar dagen zijn geweest, of misschien een week) heb ik de knoop doorgehakt en het toestel besteld. De levering verliep goed: op woensdag 16 december 2009 werd de Motorola Milestone bij me thuisbezorgd.

Hij was prachtig! Wat was het fijn om geen folie op het scherm meer te hoeven plakken ter bescherming. Die vond ik zo lelijk. Wat gek om capacitieve toetsen te hebben in plaats van "echte" en wat stond het kaal zonder een rood en een groen "telefoontje" op de voorkant. Maar het werkte wel. En wat was-ie plat! En lekker zwaar en hoekig. Kortom: de hardware was inderdaad prima. En Android?

Wederom: Google Android

Ik had steeds gezocht naar telefoons met een touchscreen, een QWERTY-toetsenbord en Windows Mobile, of misschien de opvolger daarvan. En toen stuitte ik dus op de Milestone. De hardware was goed, maar het besturingssysteem kende ik niet. Google kende ik inmiddels wel goed van Gmail, Google Agenda en andere services. Toen de Droid in Amerika werd gelanceerd, had ik het idee van overstappen op Android in m'n achterhoofd.

En eind november 2009 was ik zover dat ik mentaal al over was op Android. Ik was overtuigd van het gemak en de voordelen boven Windows Mobile. Ik wist dat ik niet meer wilde knoeien met een privé- en een werkagenda in Outlook en het verschrikkelijke ActiveSync. Ik wist dat ik al mijn contacten in Gmail kon en wilde beheren. En verder zou ik Android gaan ontdekken op de Milestone.

En dat is gelukt! Nooit meer het idee dat mijn agenda "op mijn PC staat" en dat mijn contactenlijst pas weer up-to-date is als ik een USB-kabeltje heb aangesloten. Nooit meer applicaties (apps) voor mijn telefoon beheren op mijn PC. En over apps gesproken: ik geloof dat ik voor de Qtek 8310 en de HTC TyTN II bij elkaar ongeveer anderhalf jaar nodig heb gehad om op internet een mooie serie apps samen te stellen. Apps die het leven gemakkelijker hebben gemaakt. Maar met de Android Market op de Milestone had ik in dagen (hooguit weken) diezelfde functionaliteit teruggevonden in apps voor Android! Geweldig.

Ik heb nog wel eens naar de Xperia X2 gekeken en vond het nog steeds een mooi toestel. Maar met de overstap naar Android was er geen twijfel meer mogelijk: die telefoon lag niet meer in mijn blikveld. Ik heb de rode pil genomen en kan nooit, nooit meer terug naar Windows. Daarmee had ik er tevens voor gezorgd dat mijn geliefde Qtek 8500, waar geen bruikbare Android-versie voor is (zelfs niet op xda-developers), in één klap waardeloos werd... Dat is wel jammer. Maar ik krijg er veel voor terug: de apps en services van Google zijn geweldig (en die kwalificatie geef ik niet snel) en werken heel goed samen (iets dat in Windows Mobile nooit leek te kunnen). En "synchronisatie" is niet meer een actie die je zelf geregeld moet uitvoeren, maar iets dat continu en ongemerkt gebeurt en vrijwel perfect werkt.

De enorme belangstelling voor Android geeft wel aan dat ze iets goed doen bij Google. Ik ben zeer tevreden met de keuze voor mijn huidige smartphone. Maar uiteraard is er een vervolg op dit verhaal. Meer Android, binnenkort in deel 4.

-----
* Zie deel 2 van deze serie.

Lege flessen de deur uit

2011-12-04T15:15:00.000+01:00

Ze stonden bovenop een kast in de keuken en het werden er steeds meer: lege whiskyflessen. Schots natuurlijk. En single malt.

En vandaag is het moment dat ze de deur uitgaan om ruimte te maken voor nieuwe. Ik heb ze nog maar even vastgelegd. Niet vanwege een emotionele band of zo, maar gewoon... om het vastleggen.

De gewezen collectie

En allerlei cliché's blijken van toepassing, zoals "Elk nadeel heb z'n voordeel" en "Wie wat bewaart, heeft wat". Want ik kwam erachter dat er zich onder de metalen deksels van de kartonnen cadeauverpakkingen maar liefst 5 (vijf) flessen bevonden die nog niet leeg waren. In de loop van de tijd door nieuwe aanwinsten onbedoeld naar de achtergrond verdwenen.

En nu dus weer terug! Klein geluk...

kleine-ergernissen.nu

2011-12-01T23:49:00.000+01:00

Nee, dat is geen website. Gelukkig. Maar wel een kleine ergernis voor mij, vanwege dat ".nu"-domein. Het schreeuwerige, SBS6- of RTL5-achtige ".nu"-domein.

Maar ".nu" is eigenlijk gewoon de topleveldomeinnaam voor het eilandje Niue, dat in de Stille Oceaan ligt en deel uitmaakt van Polynesië. Het is net zo klein als Ameland, maar heeft minder inwoners.

"Dus dat topleveldomein blijft grotendeels ongebruikt!" zullen veel Nederlandstalige adverteerders hebben gedacht. En: "We kunnen wel iets met zo'n krachtig klinkend domein. Wat dacht u van: Ik wil een verzekering en wel NU! Dus ga ik naar verzekering.nu". Ja, hij bestaat. En wat erger is: het was het eerste voorbeeld dat me te binnen schoot.

Een Nederlands ".nu"-domein heeft een schreeuwerige, goedkope en ook kinderachtige uitstraling: "Ik moet het nu hebben! Nu! Nu! Nu!" Het doet me altijd aan goedkope keukens denken. Voor mij is ".nu" zeker geen lokkertje. Dus beste adverteerders en fabrikanten: gebruik toch gewoon ".nl" en begin daar alstublieft meteen mee!

Komt het toch goed met Google+?

2011-11-10T22:37:00.000+01:00

Al maanden heb ik een Google+-account. Hm, dat ziet er vreemd uit. Ik heb al maanden een account bij Google+, bedoel ik.

En al die tijd is het behoorlijk stil geweest op mijn pagina. Vooral omdat ik er zelf nauwelijks aandacht aan heb besteed. Het voelde een beetje als Google Wave en Google Buzz...

Maar de laatste paar dagen lijken ze als paddenstoelen uit de grond te schieten, de Google+-pagina's van bedrijven die ik volg via Twitter, zoals The Verge, Android en Lifehacking.

Daar ben ik wel blij mee, geloof ik. En ik ga maar eens wat artikeltjes lezen op mijn pagina met Updates. Misschien is het nu wel scheepsrecht voor Google.

En jij? Gebruik jij Google+? En hoe?

Blogger's high

2011-10-30T21:21:00.000+01:00

Hardlopen schijnt verslavend te zijn. Ik geloof dat best, wanneer ik het fanatisme bij diverse hardlopende vrienden en collega's zie.

Bij de inspanning maakt je lichaam endorfine, waardoor je je beter voelt. Dat is stap* 1, die ook wel Runner's high wordt genoemd. Stap 2 is dat je je vaker beter wilt voelen en dus meer gaat hardlopen. Voilà: een verslaving.

Met het bovenstaande in gedachten begrijp ik nu hoe het komt dat ik zo blij word van bloggen: door endorfine! Want een artikeltje schud ik natuurlijk niet zomaar uit mijn mouw. Dat kost inspanning. Maar daarna... volgt de beloning. En ja, het is verslavend.

Ahhh, ik voel alweer een Blogger's high opkomen...

-----
* Niet als grap bedoeld

Sorry, geen dienst

2011-10-22T22:54:00.000+02:00

Al een jaar of twee valt me iets op aan de bussen van Qbuzz die geen dienst hebben. Voorop deze bussen is de volgende tekst te lezen:

Sorry, geen dienst

Ik vraag me af waarom. Want wat is er mis met gewoon "Geen dienst"? Dat snapt iedereen toch? Wat was de redenering van degene die dit heeft bedacht?

Ik stel me twee ontwerpers van filmkasten voor (ja, klik maar even): Ontwerper 1 en Ontwerper 2. Op zekere dag krijgt Ontwerper 1 een ingeving en hoor ik in mijn hoofd de volgende conversatie:

Ontwerper 1 [gedreven]:

"Stel dat je op lijn 51 staat te wachten, 's avonds laat, in het donker, in de kou en in de regen. En in de verte komt een bus aanrijden. Eindelijk! Maar wat zie je als hij dichterbij de halte komt? Geen dienst! Dat is dan natuurlijk een grote tegenvaller. Gelukkig begrijpen wij, als ontwerpers van filmkasten, dat heel goed. En we voelen met de chauffeur èn de passagiers mee. Dus weet je welke tekst we in het vervolg gaan gebruiken?"

Ontwerper 2 [opkijkend]:

"Hm?"

Ontwerper 1 [jubelend]:

"SORRY, geen dienst!!!"

Ontwerper 2 [zuchtend]:

"Briljant. Doe maar."

Zo heeft zich de besluitvorming wellicht voltrokken. Helaas. Want dit is ongetwijfeld goed bedoeld, maar slaat helemaal nergens op.

Want het is wel duidelijk dat de bovengenoemde fictieve buswachter baalt van de situatie. Hij is nat en koud, heeft lang gewacht en wil alleen nog maar naar huis. Maar de naderende bus zal hem niet naar zijn warme, knusse huisje brengen, want er staat "Geen dienst" op. Vervelend. Maar als er "10" of "74" of "6" op die bus zou hebben gestaan, dan zou hij toch net zo erg balen? Het maakt deze eenvoudige man toch niet uit of een bus wel of geen dienst heeft? Hij wacht maar op één ding en dat is een bus met het juiste nummer, die hem naar huis brengt!

Maar Qbuzz snapt dit kennelijk niet. (Ik spreek het vervoerbedrijf er maar op aan). Aangezien ik een hekel aan inconsistentie heb, wil ik iets aan deze situatie doen. Ik heb daarom het door Qbuzz ingeslagen pad gevolgd en de volgende verbetering bedacht: voortaan moeten alle buslijnen de tekst "Sorry" vermelden in de filmkast. Voorop lijn 10 komt dus de tekst "Sorry, 10", voor al die mensen die op een andere lijn staan te wachten.

En de mensen die wèl op lijn 10 wachten? Ach, die snappen dat wel...

Smartphones - een blijspel in minstens drie delen - deel 2: Meer geschiedenis

2011-10-19T23:34:00.001+02:00

In deel 1* schreef ik over mijn eerste smartphone en hoe enthousiast ik erover was. En zoals het met alle nieuwe bezittingen gaat, word je na verloop van tijd kritischer. De dingen die me bezighielden waren de punten die nog op mijn lijstje met gewenste eigenschappen stonden, gecombineerd met de tekortkomingen die ik tijdens het gebruik constateerde.

Dit deel gaat over de keuzes die tot mijn tweede èn derde smartphone hebben geleid. Ik heb de twee telefoons in dezelfde periode gekocht en ze beide afwisselend gebruikt.

Touchscreen en non-touchscreen

Qtek 8310

In de begintijd waren er PDA's (Personal Digital Assistants) en smartphones. Met de eerste categorie kon je niet bellen, met de tweede wel. Deze indeling werd zinloos toen bellen een standaardfunctie van de PDA werd. Daarna werd het onderscheid: mèt en zonder aanraakscherm, ofwel touchscreen en non-touchscreen. Microsoft maakte twee versies van Windows Mobile die deze indeling steunen. Door de jaren heen hebben ze daarvoor briljante namen bedacht, waardoor niemand ooit heeft hoeven twijfelen over welke versie het ging (zo waren de meest recente namen "Professional" en "Standard"). Maar goed. Ik noem al deze apparaten hierna smartphones en maak waar nodig het onderscheid in wel of geen aanraakscherm.

De Qtek 8310 heeft geen aanraakscherm en was compacter dan de smartphones die dat wel hadden. Dat was één van mijn argumenten om een "non-touchscreen" te kiezen. Helaas bleken de afmetingen en het soort scherm niet de enige verschillen te zijn tussen de twee telefoontypes.

Tekortkomingen

De "non-touchscreens" waren namelijk van oorsprong vrijwel altijd voorzien van een langzamere processor en minder geheugen dan de "touchscreens". Uiteindelijk zijn die verschillen vrijwel verdwenen, maar de Windows Mobile besturingssystemen voor de twee uitvoeringen waren hierop aangepast.

En dat betekende in de tijd van Windows Mobile 5 dat er op mijn smartphone maximaal 50 programma's konden worden geïnstalleerd. Dat lijkt veel, maar ik ben wel tegen deze grens aangelopen. En dat is nog niet het ergste: zodra er 50 programma's waren geïnstalleerd bleek het ineens niet meer mogelijk te zijn om een programma van de telefoon te verwijderen zonder deze aan een PC te koppelen! En dat is nog niet het ergste: Windows Mobile liet op geen enkele manier weten dat ik die grens had bereikt en ik had dus geen idee hoe het kwam dat ik geen programma's meer kon installeren en verwijderen!

Verder was er geen copy/paste-mogelijkheid. Kopiëren en plakken zijn voor mij basisfuncties, dus dat was een groot gemis. Uiteraard heb ik wat programma's geprobeerd die deze functies toevoegden, maar dat deden ze niet tot mijn volle tevredenheid.

Een kleine irritatie en tevens een onbegrijpelijke eigenschap van taken in Pocket Outlook vond ik het feit dat taken niet gewijzigd konden worden. Om op een "non-touchscreen" een taak te wijzigen moest je daarom een PC met Outlook opzoeken of de taak vervangen door een nieuwe. Erg lastig als je niet kunt kopiëren en plakken!

Wensen

Ondanks de slimme functie voor het invoeren van tekst op mijn 8310 wilde ik liever een echt QWERTY-toetsenbord kunnen gebruiken. Daarmee kun je het snelst typen en dat geeft je het gevoel dat je meer controle hebt over het apparaat. En wat controle betreft: alles wat ik op de 8310 wilde doen moest ik vertalen naar bewegingen met het kleine zwart-zilveren joystickje. Dat werkte uitstekend, maar na verloop van tijd kreeg ik ook daar het gevoel dat ik te weinig controle had. In plaats van stap voor stap met mijn duim te navigeren naar een invoerveld zou ik veel liever de plaats op het scherm aanraken waar ik tekst wilde gaan typen. Klinkt dus als een smartphone met een aanraakscherm en een QWERTY-toetsenbord!

Andere wensen (die ik nog steeds had of gaandeweg had toegevoegd) waren een GPS-ontvanger, een hogere resolutie dan 320x240 pixels, UMTS en een versnellingsmeter (accelerometer). Verder wilde ik nog steeds graag een clamshell-model, dus een telefoon die je open en dicht kunt klappen. Maar sommige wensen sluiten elkaar min of meer uit, zoals een volledig toetsenbord en een clamshell-model. Of een aanraakscherm en een clamshell-model.

Ultimate smartphones


i-mate Ultimate 9150	i-mate Ultimate 7150

Groot was daarom ook mijn enthousiasme toen ik hoorde van de i-mate Ultimate serie, een vijftal smartphones met ongeveer gelijke, aantrekkelijke specificaties. Ze verschilden vooral aan de buitenkant. De types 5150, 6150 en 8150 vond ik het minst interessant, aangezien die geen of alleen een numeriek toetsenbord hadden. De 9150 beschikte ook over een numeriek toetsenbord, maar was een clamshell-model. En omdat de hele Ultimate-lijn was uitgerust met een aanraakscherm was dit dus één van de combinaties die ik voorheen onmogelijk achtte. De 7150 ten slotte, scharnierde weliswaar aan de lange zijde, maar had wèl een QWERTY-toetsenbord. Kiezen tussen de i-mate Ultimate 9150 en de 7150 zou ik dan maar doen op basis van de afmetingen. De laatste was erg breed, dus ik wilde de 9150, die nauwelijks groter was dan mijn toenmalige telefoon.

Wat een geweldige specificaties had deze lijn! Op de keuze tussen clamshell en QWERTY-toetsenbord na, leek dit voor mij letterlijk een ultieme smartphone, die zo'n beetje alles bood wat ik op mijn wensenlijstje had verzameld. Namelijk alles wat mijn toenmalige toestel had, plus een snellere processor, meer ROM- en RAM-geheugen, een scherm met 640x480 pixels, UMTS met een tweede camera voor videogesprekken, een FM-radio en een aanraakscherm. Alleen een GPS-ontvanger en een versnellingsmeter ontbraken.

i-mate Ultimate 9502

De toestellen zouden in 2007 op de markt komen. Er was echter geen Nederlandse importeur meer voor i-mate en ik vreesde dat dat wel eens een probleem zou kunnen worden. Ik wil een smartphone namelijk in Nederland kunnen kopen, omdat ik dan zeker weet dat ik mijn eigen taal en vooral ook de Nederlandse tijd- en datuminstellingen kan gebruiken. Maar de importeur bleek uiteindelijk niet het probleem te zijn... In september 2007 bracht i-mate eerst de 6150 en de 8150 uit. Pas daarna zou het leuk worden. Maar het duurde en het duurde, totdat het duidelijk werd dat de overige modellen uit de Ultimate-lijn waren geannuleerd.

Later maakte i-mate dit min of meer goed door in april 2008 de 8502 en de 9502 uit te brengen, waarvan voor mij alleen de 9502 interessant was. Deze smartphone was geen clamshell, maar had wel een QWERTY-toetsenbord; de afmetingen lagen tussen die van de 9150 en de 7150 in; de FM-radio en de infraroodpoort waren vervallen, maar daarvoor in de plaats zou de 9502 een GPS-ontvanger krijgen! Een goede kanshebber dus, die echter net als de andere apparaten van i-mate niet in Nederland verkocht zou worden.


HTC S420	HTC TyTN II

Andere kandidaten

Tijdens het wachten op de eerste "Ultimates" leerde ik de plannen voor twee andere smartphones kennen: de HTC S420, met de codenaam Erato en de HTC TyTN II, ook bekend onder de naam Kaiser. Deze toestellen hadden respectievelijk een clamshell-uitvoering zonder aanraakscherm en een QWERTY-toetsenbord mèt aanraakscherm. Maar de resolutie van de beide apparaten was hetzelfde als die van mijn toenmalige telefoon. Ze hadden echter wel UMTS- en GPS-ontvangers aan boord en voldeden dus deels aan de wensen. Toch zou ik nooit een keuze hoeven te maken, want de Erato is nooit op de markt gebracht. De Kaiser zag het licht in september 2007. Een mooi speeltje, maar verkocht was ik niet.

Later ontvouwden twee andere fabrikanten hun plannen voor telefoons met hogere resoluties. Het ging om de E-TEN Glofiish M800 en de Toshiba Portégé G920.


E-TEN Glofiish M800	Toshiba Portégé G920

Beide waren voorzien van de zojuist genoemde ontvangers, een volwaardig toetsenbord en een scherm met respectievelijk 640x480 en 800x480 pixels. De M800 kwam in december 2007 op de markt, maar de G920 is nooit uitgebracht. Om eerlijk te zijn vond ik die laatste ook te groot. En de M800 wilde ik ook niet, want de kwaliteit van het apparaat was niet zo goed volgens diverse reviews.

En toen, in februari 2008, gebeurde het. Nog voordat het jaarlijkse Mobile World Congress (MWC) zou plaatsvinden in Barcelona (halverwege die maand), werd er ineens een nieuwe telefoon aangekondigd door Sony Ericsson. Al snel circuleerde het volgende reclamefilmpje op internet waarin deze Sony Ericsson Xperia X1 te zien was:

Het begon allemaal wat geheimzinnig en nog niet alle details waren bekend, maar de telefoon zag er goed uit, zou een prachtige gebruikersinterface krijgen en een toetsenbord dat in een licht gebogen lijn onder het scherm uitschoof. Sinds de aankondiging van de Ultimate-lijn was ik eindelijk weer eens echt enthousiast.

Sony Ericsson Xperia X1

De verwachtingen waren hoog en er werd steeds meer duidelijk: er kwam informatie op de website van Sony Ericsson en veel gadgetblogs wisten details boven water te krijgen. Vanaf de officiële site heb ik in de periode die volgde twee versies van het whitepaper over de X1 gedownload. Wat een voorpret! Dit moest 'm worden, mijn volgende telefoon!

Tussentoestel

Als je dit soort aankondigingen volgt, dan kan de voorpret omslaan in ordinair wachten wanneer de fabrikant z'n volgende product aan de vroege kant bekend heeft gemaakt. En daarnaast komen vertragingen ook regelmatig voor. De komst van de Xperia X1 was daarvan een goed voorbeeld: het zou uiteindelijk zo'n 8 maanden duren vanaf het moment dat het toestel tijdens het MWC werd getoond tot aan het moment dat het in de winkels lag. En dat is lang.

Maar dat wist ik bij de aankondiging nog niet. In de maand na die aankondiging kon ik mijn privé-belabonnement inwisselen voor een abonnement van mijn werkgever. En bij dat nieuwe abonnement kon ik een telefoon nemen. Het zou natuurlijk mooi zijn geweest als ik toen voor de X1 had kunnen kiezen. Maar dat zat er niet in, zelfs niet als ik nog een paar maanden zou wachten. En ik wilde helemaal niet wachten, want het nieuwe abonnement zou me geld besparen.

Omdat het joystickje van mijn 8310 wat kuren begon te vertonen en omdat ik de kans op een nieuw toestel bij mijn nieuwe abonnement graag wilde benutten, besloot ik toch een nieuwe telefoon te kiezen. Voor een smartphone zou ik wel wat moeten bijbetalen, maar het blijft natuurlijk een hobby en hobbies mogen geld kosten.

Volgens dit artikel is er dan eigenlijk maar één toestel dat in aanmerking zou komen en dat is de HTC TyTN II. Zo dacht ik er destijds ook over (zonder dit artikel uiteraard, maar wel met de inhoud ervan). Mijn snode plan was om dit toestel te kopen bij mijn zakelijke abonnement. En wanneer de Xperia X1 dan later te koop zou zijn, zou ik de TyTN II simpelweg vervangen door de X1, die ik echt wilde hebben. De TyTN II zou dus een "tussentoestel" worden om "een aantal maanden" wachttijd te overbruggen. Net als nu vond ik toen ook al dat dit eigenlijk geen snood plan was, maar meer een snobistisch plan.

HTC TyTN II

Op 3 april 2008 liep ik een niet nader te noemen winkel** uit, met in mijn handen de HTC TyTN II. En ook al was ik niet laaiend enthousiast toen deze telefoon ruim een half jaar eerder op de markt kwam, toch kon ik als liefhebber haast niet wachten om met dit nieuwe gadget aan de slag te gaan.

Het was dus toch een "touchscreen" geworden. Ik had me over de grootte van het apparaat heengezet en heb daar geen spijt van gehad. Wat een lekker groot scherm! En wat een controle had ik ineens over het toestel; ik kon met het pennetje of met een vinger(nagel) direct op het scherm aangeven wat ik wilde! Verder was het een verademing om op het hardware-toetsenbord te typen. De tekortkomingen die ik hierboven schetste behoorden tot het verleden.

Deze telefoon was 2x zo snel als mijn vorige, want de processor draaide op 400 Mhz. Verder was er 2x zo veel werkgeheugen (namelijk 128 MB) en 4x zo veel ROM-geheugen (namelijk 256 MB). Die cijfers zeggen niet alles, want het geheel werd ook zwaarder belast door de touchscreen-versie van Windows Mobile, maar het toestel voelde wel als een verbetering ten opzichte van de 8310.

De HTC TyTN II was een zeer populair toestel rond deze tijd. De site PDAdb.net (waarover verderop meer) hield destijds twee lijsten bij: "Devices In Demand" en "Most Popular Devices". Maandenlang stond het toestel op nummer 1 in deze beide lijsten. En dat was onder andere vanwege de complete uitrusting: het had zowel een UMTS- als een snelle Wi-Fi-radio (54 Mb/s), een ingebouwde GPS-ontvanger, twee camera's en voor de bediening niet alleen een toetsenbord en een touchscreen dat omhoog gedraaid kon worden na het openschuiven, maar ook een D-pad (cursortoetsen), een scrollwieltje dat ingedrukt kon worden om te selecteren of te bevestigen en een aantal hardware-sneltoetsen.

Die complete uitrusting sprak me erg aan. Het enige dat ik niet meer had was een infraroodpoort. Dit type poort werd steeds minder populair en is langzaam uit de smartphone verdwenen. Eigenlijk heb ik hem nooit echt gemist. En op mijn wensenlijstje stond een FM-radio, maar het ontbreken daarvan heb ik ook niet als een gemis ervaren.

Omdat ik besloten had geen probleem te maken van de grootte van het toestel, was er eigenlijk maar één nadeel ten opzichte van mijn vorige telefoon: het feit dat dit geen telefoon was. Ja, ik kon er wel mee bellen, maar dat ging toch anders dan met de Qtek 8310. Na het inschakelen van het scherm van de 8310 kon ik meteen een nummer of naam intikken op het numerieke toetsenbord, zoals dat bij andere telefoontoestellen ook kan. Bij de TyTN II moest je echter eerst op de knop "Beantwoorden" drukken ("het groene telefoontje"), om vervolgens het nummer of de naam op het scherm in te tikken. Ik ben daar uiteindelijk wel aan gewend, maar vind het nu nog steeds een nadeel.

Afijn, ik was blij met het nieuwe toestel en zou er zeker veel plezier van hebben. Met 30 seconden muziek uit het bovenstaande reclamefilmpje als beltoon kon ik rustig naar de marktintroductie van de X1 toeleven. Want dat was nog steeds mijn doel. Die droomtelefoon was niet alleen kleiner dan dit tussentoestel, maar ook sneller, had meer geheugen, een betere batterij, een camera met flitser, een FM-radio en een resolutie van maar liefst 800x480 pixels. Wat zou dat geweldig zijn!

Niet één, maar twee tegenvallers

Maar... het liep anders. De panel interface die Sony Ericsson op de X1 leverde was een geweldig concept. In feite waren er negen "Today"-schermen, die je zelf kon instellen. Ze waren tegelijk actief en je kon er één kiezen, die aansloot bij wat je wilde doen, zoals bijvoorbeeld werken, muziek beluisteren of spelletjes spelen. In alle filmpjes waarin de X1 werd besproken viel het me echter op dat die interface net iets te langzaam reageerde. Het was niet vloeiend, niet soepel. Het concept kan prachtig zijn, maar als het in de praktijk niet prettig werkt, dan heb je er niets aan. Dat was een belangrijke tegenvaller.

HTC Touch Pro

Verder had de concurrentie niet stilgezeten. In augustus 2008, nog voordat de X1 op de markt verscheen, kwam HTC met de opvolger van mijn tussentoestel: de HTC Touch Pro. Deze telefoon was niet zo oogstrelend mooi als de X1 en had geen toetsenbord dat in een licht gebogen lijn onder het scherm uitschoof, maar was wel kleiner, had meer vrij geheugen en een toetsenbord dat beter was uitgerust dan dat van de X1: er was een rij numerieke toetsen, een TAB-toets, een CTRL-toets (erg handig voor kopiëren en plakken) en, zoals ik gewend was, vier pijltjestoetsen. Een meevaller?

Zou dit dan mijn volgende toestel moeten worden, in plaats van de tegenvallende X1? Ik heb een tijd getwijfeld. Maar nee, toch niet. De resolutie was niet zo hoog als die van de X1: 640x480 pixels. Dat was natuurlijk geen ramp. Maar het aanraakgevoelige schermpje dat de D-pad van de TyTN II verving bleek in de praktijk niet handig te werken. En een camera/sluiter-knop ontbrak. En eigenlijk wilde ik nog geen afstand doen van het "indrukbare" scrollwieltje van mijn TyTN II. Goed en wel beschouwd was de Touch Pro dus ook een tegenvaller.

Kortom: zowel de langverwachte X1 als de onverwacht geïntroduceerde Touch Pro bleken niet interessant genoeg te zijn om mijn inmiddels vertrouwde HTC TyTN II te vervangen. Ik heb dus gewacht op een beter alternatief. Uiteindelijk heb ik de TyTN II meer dan anderhalf jaar met veel plezier gebruikt.

Qtek 8500

De Qtek 8500 kwam op de markt na de Qtek 8310 en vóór de HTC TyTN II. De specificaties van deze smartphone lijken sterk op die van de 8310, echter zonder Wi-Fi en zonder infraroodpoort. De 8500 is kleiner, lichter en heeft een tweede scherm, dat informatie toont als het toestel is dichtgeklapt. De eerder genoemde HTC S420 (Erato) zou overigens de opvolger van dit toestel zijn geweest.

Het is niet logisch om de 8500 aan te schaffen als je een 8310 hebt verruild voor een TyTN II. En toch is dat precies wat ik heb gedaan!

Een clamshell-model heeft, zoals ik al schreef, altijd op mijn wensenlijstje gestaan, omdat ik het geweldig vind om een gesprek aan te nemen met het openklappen van het toestel en een gesprek te beëindigen door het toestel dicht te klappen. Maar de 8500 voldeed niet als opvolger van mijn 8310, omdat hij minder compleet was uitgerust; dat was natuurlijk ongehoord!

Toch vond ik het een prachtig, futuristisch toestel met die stijlvolle, platte vormgeving en dat tweede scherm dat rond lijkt te zijn. De codenaam voor dit toestel is Startrek (ook wel "StrTrk") en dat vind ik wel passend.

De 8500 was in juli 2006 op de markt gekomen, maar ik kwam het toestel weer tegen toen Lidl het in 2007/2008 aanbood. Er werd drie of vier keer met een serie 8500's geadverteerd en de prijs is in die periode ook nog omlaag gegaan. Iedere keer dat ik deze telefoon in de folder zag, wilde ik hem kopen. Maar daar was geen reden voor: ik had de TyTN II en was aan het wachten op de komst van de Xperia X1. Maar toen de 8500 voor de derde of vierde keer in de folder van Lidl verscheen, met een prijs die tot € 100,- was gezakt, concludeerde ik dat dit voorbestemd / met een reden / geen toeval / mijn laatste kans*** was.

En zo geconcludeerd, zo gekocht: op 25 september 2008 had ik eindelijk mijn clamshell-telefoon! Hij was prachtig en ik heb hem vanaf die dag afwisselend met mijn TyTN II gebruikt. Natuurlijk miste hij veel functies die de TyTN II had, maar hij was ook veel kleiner en iedere keer als ik hem oppakte, voelde het een beetje magisch... En dat lag echt niet alleen aan mij, want als ik hem gewoon op mijn bureau legde, was er meestal wel een collega die er iets over zei. Ik moest breed glimlachen om een opmerking in de trant van "je kunt wel zien waar bij jullie het geld naartoe gaat"!

Ik had in die periode trouwens een dubbele SIM-kaart (voor één telefoonnummer) en dan is het helemaal handig om twee telefoons te hebben. Je kunt dan zonder gedoe even snel van toestel ruilen, door eenvoudig het gewenste toestel aan te zetten en het andere toestel uit.

Gedurende een periode waarin ik wat problemen met de TyTN II had, was de 8500 een welkome back-up. En hij zorgde ook dat ik de problemen niet meteen hoefde te herstellen, omdat ik gewoon nog een bruikbare telefoon had. Ik kon de problemen dus later verhelpen, op een moment dat het me beter uitkwam. Erg makkelijk.

Ik heb veel over het uiterlijk van de Qtek 8500 gezegd en ik bedenk me nu dat dit mijn eerste toestel was waarbij vorm toch functie naar de kroon stak...

PDAdb.net

Zoals ik al aangaf, kom ik tot slot nog even terug op een site die ik in dit artikel (en in het vorige) veelvuldig heb aangehaald: PDAdb.net. De site noemt zich "The largest mobile device database" en is een partner van xda-developers, waarop een schat aan informatie en software voor telefoons en tablets is te vinden.

PDAdb.net bevat uitgebreide technische specificaties van een groot aantal smartphones en sinds kort ook van tablets. En in deze serie artikelen verwijs ik er niet voor niets naar: de gegevens van nieuwe toestellen worden snel op de site geplaatst; meestal bij de aankondiging van een toestel en soms zelfs voordat een toestel wordt aangekondigd. De informatie is correct en volledig, vaak completer dan de gegevens die de fabrikant van een toestel op zijn site vermeldt en veel nauwkeuriger dan de gegevens op de meeste sites waar je toestellen kunt vergelijken. Zonder de gegevens van PDAdb.net zouden mijn artikelen niet zo accuraat zijn geweest.

De site is een geweldige bron van informatie voor iedereen die op zoek is naar specificaties van smartphones en tablets. Ik ken de site vanaf de periode dat ik de Qtek 8310 tegenkwam en gebruik hem altijd als ik gegevens over een telefoon zoek, toestellen wil vergelijken of op zoek ben naar iets nieuws. Kortom: dit is een aanrader.

Dit was het tweede artikel over mijn smartphone-geschiedenis. We hebben nu wel genoeg naar het verleden gekeken; het wordt, zoals ik in deel 1 eigenlijk al van plan was, nu tijd om naar het heden te kijken. En dat doe ik in deel 3 met Android!

-----
* Een voetnoot is hier op z'n plaats (letterlijk, maar ook figuurlijk): ja, dit is deel 2 van een serie, ook al is het al bijna 2,5 jaar geleden dat deel 1 is verschenen. Tijdens het schrijven had ik dit deel de titel "Heden" gegeven. Het artikel is echter een hele tijd blijven liggen en in die tijd is er veel veranderd, dus het handhaven van die titel zou geschiedvervalsing zijn. Nu we aan de wieg van de Galaxy Nexus staan, leek het me een goed idee om deze serie af te stoffen en de oorspronkelijke koers te hervatten: de bespreking van mijn vroegere, huidige en toekomstige smartphones.
** "Niet nader te noemen" omdat ik deze winkel niet aanraad, vanwege het hoge prutsgehalte.
*** Doorhalen wat niet van toepassing is.

Verslavend? ;-)

2011-10-09T22:23:00.001+02:00

Wat is er nou echt verslavend? Wordfeud? Angry Birds? Twitter?

Tijdens een chat drong het ineens tot me door: smileys! Niet het gebruik van smileys... of eigenlijk wel het gebruik van smileys, maar ook en vooral het gedrag van smileys. Van sommige smileys. En voordat je nu afhaakt, zal ik het uitleggen.

De meeste smileys doen niks. Je tikt ze in en daar staan ze dan. Een dubbele punt, met soms een minteken en dan een haakje sluiten, of een variatie daarop. That's it. Maar als ik in Google Talk " :-) " tik, dan staat er een paar seconden later "". En dat is echt verslavend. Ik mis dit in mailtjes, in WhatsApp, in webfora, in reacties op artikelen, in de titel van dit stukje en ook op papier :-). En hier dus ook zojuist...

Verslavend. Toch?

Nexus Prime time! [bijgewerkt]

2011-10-02T22:54:00.000+02:00

Op ~~11 oktober, om half negen 's avonds (Nederlandse tijd),~~ een nog onbekend moment, maar waarschijnlijk in oktober*, begint in San Diego een Samsung UNPACKED presentatie. Volgens de geruchten die ik lees zullen er dan twee producten worden gepresenteerd: Ice Cream Sandwich (ofwel Android 4.0) en de Samsung GT-i9250 smartphone, ofwel de Nexus Prime, het derde toestel van Google in de Nexus-serie.

Omdat de Nexus-toestellen altijd vooraan staan als er nieuwe technologie wordt uitgedeeld en omdat ze kunnen rekenen op een lange periode van updates in de Android-lijn, is mijn interesse weer gewekt. Wat de eerdere Nexus-telgen echter niet hebben is een hardware-toetsenbord en dat vind ik jammer. Maar dankzij een gedicht kan ik nu filosoferen dat dit toestel is voorzien van een QWERTY-toetsenbord, of dat er twee versies worden uitgebracht, één met en één zonder. De mogelijkheid dat het toetsenbord alleen wordt uitgebracht voor een specifieke Amerikaanse telecomaanbieder negeer ik volkomen.

Ah, #voorpret. Nog ~~ruim een week~~ een tijdje. Kan ik alvast op zoek naar een spijkerbroek met grotere zakken...

-----
* Samsung en Google hebben de introductie uitgesteld. Naar eigen zeggen vanwege het overlijden van de voormalig Apple-topman; volgens sommigen vanwege problemen met patenten. Vervolgens ging het gerucht dat 27 oktober de nieuwe datum zou zijn, maar dat werd later tegengesproken en nu zegt Samsung dat het "eerder is dan je denkt"... Ik wacht af. Oktober lijkt me toch wel een veilige gok.

Windows 8 gaat zeker niet zo groot worden als Android of iOS

2011-09-27T23:16:00.001+02:00

Laat staan dat het één van deze systemen voorbij zal streven. Aanvankelijk zal er wel interesse zijn, maar, zoals dat gaat bij producten van Microsoft, na enige tijd neemt de kritiek toe: er missen functies, de gebruikerservaring is onsamenhangend, het is onvoldoende ingesteld op aanraakschermen en ga zo maar door. Let op mijn woorden.

Dit artikeltje heb ik alleen geplaatst om er later naar te verwijzen en te kunnen zeggen: "Zie je wel!"

De sociale kant van The Borg

2011-08-23T01:01:00.000+02:00

The Borg uit Star Trek. Een fanatiek stel cyborgs waarmee het slecht kersen eten is. Ze streven naar perfectie en doen dat door alles en iedereen om zich heen te assimileren*, zodat ze er zelf beter van worden. Over het assimilatieproces wordt niet gesproken of onderhandeld, met uitzondering van de verbaal geuite ontmoediging dat verzet zinloos is.

Ergens begrijp ik dat stelletje halve robots wel. Niet wat het assimileren betreft hoor; dat vind ik sociaal totaal onacceptabel. Maar ze hebben nog iets anders bedacht**, namelijk de hive mind, ofwel het collectieve bewustzijn. Als één van de blikken vrienden iets denkt, dan weten de anderen het ook. Zeer effectief bij bijvoorbeeld ontmoetingen met vijanden, om snel informatie over de eerdere ontmoetingen te krijgen. En omdat The Borg een stelletje fantasieloze zombies is, gaan we ervan uit dat de hive mind puur en alleen voor die effectiviteit wordt gebruikt: "nuttig" dus. En wij mensen kunnen daar iets van leren.

Want wij hebben ook een hive mind en die heet Twitter.com. En ja, er zijn wel meer sites die je zo zou kunnen noemen en nee, niet iedereen is erop aangesloten. Details, details. Het gaat erom dat we "onze" hive mind totaal anders gebruiken. We hangen er de hele dag rond om te zien wat anderen denken, vinden en doen, we uiten onze intelligente reacties daarop, onder het motto "kijk mij eens communiceren" en, het allerbelangrijkste: we egotrippen in 140 tekens keer op keer door de onmetelijke leegte van ons brein.

De hive mind van The Borg is natuurlijk intenser dan Twitter (of Google+ :-) ). The Borg hebben*** meteen de beschikking over alle gedachten, terwijl wij afhankelijk zijn van een telefoon of tablet. Contact houden gaat bij hen dus veel beter. En dat moet ook wel. Want het zou toch lastig zijn als ze op onze manier moesten communiceren. Dan zou Borg 3 of 12 from Cube 128897 (of hoe heten ze eigenlijk) bijvoorbeeld het volgende bericht lezen van z'n "broer":

4of12Cube128897
Under attack: heavy phasers. Request help. #urgent
2 hours ago

Inderdaad niet zo efficiënt. Meteen z'n laatste tweet. Kortom: de hive mind is noodzakelijk voor ze.

En deze manier van communiceren werkt alleen bij robots. Want er is echt niemand die zou willen dat zijn gedachten over het meisje dat langsloopt in een kort zomerjurkje meteen door een hele groep mensen "gehoord" worden. Dat zou nog veel erger zijn dan de huidige timeline van Twitter... Bovendien hebben wij zoiets ook niet nodig. We zijn tenslotte geen agressieve, moordlustige en asociale robots.

Dus eigenlijk is de verdeling zo gek nog niet: een collecief bewustzijn om efficiënt te zijn en te overleven voor The Borg en Twitter voor ons, om de tijd te verdoen en sociaal proberen te zijn.

En toch... toch zie ik ook iets menselijks in The Borg. Het delen van gedachten is natuurlijk een manier om informatie te verkrijgen en om in contact te blijven. Maar er is ook iets anders. Volgens mij geeft zo'n collectief bewustzijn ook een gevoel van geborgenheid. Leuk hè, geBorgenheid. Ik bedoel dat het prettig is om de gedachten van "vrienden" te horen. Niet van iedereen die je kent, maar van één of twee specifieke individuen die je belangrijk vindt. Daar kun je dan de hele dag door een beetje mee communiceren. Als je in een dipje zit, dan wordt dat meteen opgepikt (dus je hoeft het niet eerst in te tikken en dan twee uur te wachten) en kun je rekenen op een paar opbeurende gedachten (want daar heb je vrienden voor). En jouw blijdschap of enthousiasme over iets wordt direct gehoord en maakt iemand anders blij, of nieuwsgierig. En dat merk je dan ook weer.

Je voelt je dus nooit alleen en bent ook nog eens heel sociaal bezig met zo'n collectief bewustzijn! Ja, ik zie er wel iets in. Als er maar instellingen zijn om het collectieve naar je hand te zetten.

En ik denk dat The Borg hun efficiëntie eraan danken, maar dat ze het stiekem ook fijn vinden om het gezoem van alle anderen te horen. Vooral als ze beschoten worden met zware fasers...

-----
* Lees: "te voorzien van voldoende elektronica om ze in hun gemeenschap op te nemen"
** "Bedacht" in de meta-zin van het woord, want - voor de duidelijkheid - het gaat hier om televisie-series en films
*** Onder "hebben" dan graag een onterecht groen kriebellijntje

Protect my tweets #constateringen

2011-04-27T16:44:00.000+02:00

Kortgeleden heb ik bij Twitter de privacy-instelling "Protect my tweets" aangevinkt. Mensen die mij niet volgen* konden vanaf dat moment mijn tweets niet meer lezen. Dat scheelt onzinnige reacties waarop ik toch niet zit te wachten.

Vandaag heb ik twee constateringen gedaan:

Het aantal views van plaatjes die ik op Twitpic heb geplaatst is drastisch afgenomen (procentueel dan; verwacht geen grote aantallen). Daaruit concludeer ik dat het niet mijn volgers zijn die de plaatjes bekijken, maar anderen.
Als ik reageer op een tweet van iemand die mij niet volgt*, dan krijgt hij of zij mijn tweet niet te zien. Dat is natuurlijk een beetje jammer.

Die eerste constatering vind ik wel nuttig om mijn beeld van de realiteit bij te stellen. Maar die tweede heeft ertoe geleid dat ik het vinkje weer heb weggehaald en de tweets dus weer vogelvrij zijn.

Nou ja. Doe je voordeel met het bovenstaande!

-----
* Op Twitter

toon brewtijd cont.

2011-04-24T21:55:00.000+02:00

Bij de klant waar ik werk (klant X) staat sinds kort een heel duur, groot koffiezetapparaat. Er komt lekkere koffie uit en gezien de rijen die zich er meestal vormen ben ik niet de enige die er zo over denkt.

Eén van de mogelijkheden van het apparaat is het tonen van de tijd die nodig is om een kop koffie te maken, tot op de tiende seconde nauwkeurig. Best leuk. Alleen de tekst die daarbij op het schermpje staat is: "toon brewtijd cont.".

Hm. Dat kan dus beter, want wat moet ik in hemelsnaam met de informatie:

toon brewtijd cont.
12.6 s

als ik op mijn koffie sta te wachten? Als je te zien krijgt hoelang het apparaat erover doet om koffie te maken, dan is:

u wacht nu
12.6 s

toch veel beter te begrijpen?

Sinds kort hebben we thuis ook een nieuw koffiezetapparaat en de fabrikant daarvan heeft het beter gedaan. Want ondanks het feit dat het schermpje slechts hoofdletters laat zien (niet de beste keuze), zijn de teksten een stuk begrijpelijker. Zo zag ik gisteren dat het afvalbakje geleegd moest worden, want op het schermpje stond:

GOOI HET AFVALBAKJE LEEG

Veel duidelijker kan het niet.

Extern, maar toch een beetje intern

2011-04-22T11:13:00.000+02:00

Al enige tijd ben ik werkzaam bij klant X. Ik ben daar extern en gebruik alleen mijn eigen telefoon. Collega's bij die klant weten me allemaal op mijn 06-nummer te bereiken. (Nee, dat klopt niet: ik ontvang natuurlijk alleen de telefoontjes van de mensen die me weten te bereiken en dat hoeven ze niet allemaal te zijn... Maar ik dwaal af.)

Vanochtend bleek bij toeval* dat ik een verkort intern nummer heb! Ik werd namelijk gebeld door een voor mij onbekende collega (want het nummer was afgeschermd). Ze gaf aan dat ze verkeerd verbonden was en dat ze "bij klant X" natuurlijk xxxx had moeten draaien in plaats van yyyy. Opvallend, maar wel interessant. Ik heb een andere collega gevraagd het interne nummer yyyy te draaien en jahoor: mijn telefoon ging over.

Moraal van dit verhaal: geen. Maar het is wel grappig om een intern nummer te hebben voor een "externe" telefoon en nog leuker om er op deze manier achter te komen. En als je toevallig bij klant X werkt en je hebt me nodig, dan kun je dus in plaats van mijn 06-nummer ook 3933 eh... pardon, yyyy kiezen. :-)

-----
* waar ik overigens niet in geloof

Het is echt lente

2011-04-06T11:36:00.000+02:00

Ik gebruik mijn telefoon als wekker. Hij staat 's nachts in een lader (pardon, multimedia station) en laat (als wekker) vogelgeluiden horen. Dat is prettig wakker worden.

Toen hij gisteren ging, drukte ik op de snooze-knop (die ook als cameraknop dienst doet). De vogelgeluiden stopten, maar gingen buiten gewoon door. Dan weet je dat het lente is...

Mobiel bloggen

2011-02-04T09:44:00.001+01:00

Gisteravond heb ik de Blogger app voor Android gedownload. Deze is nieuw in de Market en er waren "minder dan 50" downloads geweest.

Dit is het eerste resultaat. Helaas ontbreekt het automatisch aanvullen van labels, maar verder is de app bijzonder eenvoudig in het gebruik. Zo wordt onderweg bloggen wel makkelijk!

How many devices does it take to use a smartphone?

2010-12-27T22:54:00.001+01:00

Yesterday pocketnow.com published three articles for new smartphone owners. Specifically for new Windows Phone, iPhone and Android owners. They are "You Got a Windows Phone 7 For Christmas: Five Next Steps", "You Got an iPhone For Christmas: Five Next Steps" and "You Got an Android For Christmas: Five Next Steps" respectively. As the titles suggest, the new owners are given some tips on how to start using their new toy.

Let's look at the steps provided in each article. No, let's only look at the first thing each owner is advised to do. Windows Phone owners should start by installing Zune on their computer, so they can synchronise contacts and other information. iPhone owners must start by installing iTunes on their computer before they can do anything with their phone.

And Android owners? They provide their Gmail credentials and start using their phone. And that is how it should be. Using your phone has nothing to do with using your computer. Using your phone is about... well, using your phone.

#voorpret: Verwachte telefoons

2010-11-03T00:34:00.001+01:00

Zoals op ieder willekeurig moment in het jaar worden er ook nu weer nieuwe telefoons aangekondigd. Of verwacht. Of gerucht. Eh... nou ja, je snapt het.

De meeste aankondigingen en geruchten neem ik voor kennisgeving aan, maar hier volgen er drie die ik onder #voorpret schaar. Niet direct omdat ik ze wil hebben, maar wel omdat ik er nieuwsgierig naar ben. En uiteraard omdat de details over deze toestellen nog verre van helder zijn.

Nieuwe Samsung

We beginnen met een vage aankondiging van Samsung: op 8 november zal er een nieuwe telefoon worden onthuld. Er zijn speculaties geweest dat het zou gaan om de opvolger van de Nexus One. Die opvolger werd aanvankelijk heel slim "Nexus Two" genoemd op diverse sites. Maar toen het gerucht ging dat Samsung het toestel zou fabriceren en dat het op de Galaxy S zou lijken, werd al snel de naam "Nexus S" gebruikt. Nu blijkt Samsung dit gerucht echter tegen te spreken: op 8 november wordt de Samsung Continuum uitgebracht. Een apparaat dat er best leuk uitziet met dat tweede schermpje onder de vier knoppen...

Nieuwe Dell

En dan de volgende verwachting: de Dell Venue Pro, waarop Windows Phone 7 draait, zal opnieuw op de markt komen als Dell Venue, maar dan met Android. Interessant vanwege het smalle QWERTY-toetsenbord dat je kunt gebruiken zonder het toestel te hoeven draaien.

Nieuwe Motorola

De knaller van de drie zou wel eens de Motorola Olympus kunnen worden en dat is puur vanwege de specificaties. Waarvan overigens nog weinig bekend is. Maar het belooft wat, begin volgend jaar.

Want dat is het enige nadeel van aankondigingen, verwachtingen en geruchten: je moet erop wachten. Gelukkig is er #voorpret.

Auto schept band

2010-10-28T09:50:00.000+02:00

Zo af en toe (maar niet regelmatig) zie ik onderweg naar het werk of naar huis een man die in dezelfde goudkleurige Citroën Grand C4 Picasso rijdt als ik. Zoveel zijn daar niet van (behalve in de folder). Vanochtend ook weer. We kennen elkaar verder niet, maar groeten dan wel even.

Toch leuk.

Hoe vreemd: Roger Rabbit

2010-10-24T23:07:00.000+02:00

Nee, zo vreemd is de naam Roger Rabbit niet. Maar de naam die mij steeds weer laat glimlachen is Coos Busters. Volgens 3FM is er echt iemand die zo heet.

En ja, ik weet dat er een lijst bestaat met nog meer leuke echte namen, zoals Fokje Modder...

Maar als er iets vreemds aan de hand was in mijn omgeving, dan zou ik toch echt Coos Busters bellen.

Gat in de mark(e)t

2010-10-24T22:48:00.000+02:00

Twee apps voor Android waarop ik al geruime tijd geduldig wacht zijn Firefox 4 for Android en CorePlayer 2.0. De versienummers zijn wat misleidend, want er zijn geen eerdere versies uitgebracht voor het Android-platform.

Onder Windows is Firefox mijn favoriete browser (gevolgd door Google Chrome). De vroege versies van Firefox for Android (eerder bekend als Fennec) die ik heb gezien beloven een erg goede browser onder Android, met meer bedieningsgemak dan de standaardbrowser. Er is trouwens sinds kort een bètaversie beschikbaar, maar die sla ik over. Ik ga namelijk gebruikmaken van de automatische synchronisatie (van bladwijzers en geopende pagina's) tussen de desktop-browser en de mobiele browser en dan wil ik met zo weinig mogelijk bugs worden geconfronteerd.

CorePlayer was de beste mediaspeler voor Windows Mobile en ik ga ervan uit dat ik dat binnenkort ook voor Android kan zeggen. Dat is natuurlijk niet helemaal zeker. Onder Windows Mobile was ik bijvoorbeeld heel tevreden met PhoneWeaver om automatisch instellingen op de telefoon te laten wijzigen, zoals het geluid uitzetten tijdens een vergadering. Maar ik ben bètatester geweest voor deze app onder Android en ben inmiddels geen fan meer. De programmeurs maken onvoldoende gebruik van de mogelijkheden die Android biedt. Maar voor CorePlayer heb ik goede hoop.

Nu gebruik ik voor het afspelen van filmpjes de standaardspeler en voor muziek MortPlayer, die overigens nog in bèta is, maar erg goed werkt. Het programma speelt gewoon muziek uit één of meer mappen en wil dus geen "bibliotheek" samenstellen met alles wat er maar aan muziek op je telefoon te vinden is. Heel prettig.

Ik wacht rustig af.

141 is te weinig*

2010-10-24T21:38:00.002+02:00

Het is gelukt! Ik heb precies 335 dagen niet geblogd**. Dat is een persoonlijk record. "Maar waarom dan? En waarom 335 dagen? Welk record heb je geprobeerd te breken?" Hm, tja, dat is het trieste aan dit gegeven: ik heb helemaal niets geprobeerd. En 335 dagen is gewoon een willekeurig*** aantal dagen.

Ergens ben ik blijven steken. Middenin een artikel zelfs. Dat is nu ver-schrik-ke-lijk achterhaald, maar eigenlijk is dat helemaal niet erg, dus ik ga het binnenkort gewoon publiceren.

Het kriebelde al een tijdje. Ik heb natuurlijk heel veel dingen niet opgeschreven in de afgelopen 11 maanden. Heel veel ook wel, maar dan steeds kort, via Twitter dus. Ik heb al eens kritiek op die dienst geleverd, maar gebruik hem toch vaak. De kritiek blijft echter: de berichten zijn te kort om echt iets over te brengen. En dat stompt af. Dus nu is het genoeg: er moet weer geschreven worden (naast al die tweets)!

En er is genoeg om over te schrijven. Nog steeds. De labels Android en
Drummen zijn nieuw en zullen binnenkort naar meer artikelen verwijzen dan alleen dit ene. En wegens overweldigend succes (lees: geen spam) bestaat de mogelijkheid tot anoniem reageren nog steeds.

Kortom: binnenkort meer Cartondoordacht!

-----
* De kenner zal deze titel direct herkennen als het vervolg op mijn artikel 140 is te weinig (ja, net zoals Ocean's Twelve het vervolg is op Ocean's Eleven)
** Officiële spelling
*** Niet in kosmische zin uiteraard, want alles heeft een reden, maar wel voor mij, gewone sterveling...

Draadstaal

2009-11-22T21:38:00.000+01:00

Zonet zag ik het einde van Draadstaal. In de allerlaatste scene waren Fred en Ria te zien: Ria schenkt Fred koffie in en dan blijft het beeld stilstaan. Niet echt, want de koffie blijft doorlopen, het kopje in en dan over de rand. "Dat hebben ze gejat van Police Squad!" riep ik tegen de TV. Waarop Fred tegen de camera zegt: "Ja, dit is gejat van Police Squad!". Hahaha, geweldig!

Archos 5 Internet Tablet

2009-11-09T23:18:00.002+01:00

Vergeet die Touch Book ellende maar. Het is me veel te stil rond dit product. Volgens de site is er een "important backlog of orders". Je mag zelf invullen wat dat betekent. Ik geloof niet dat dit nog goedkomt.

Het goede nieuws is dat ik al een aantal weken een betere kandidaat op het oog heb en die heet Archos 5 Internet Tablet. Hij is in Nederland nog niet te koop, maar er valt al heel wat over te lezen, zoals op UMPCPortal. Wat een apparaat!

Het lijkt me een ideale browser voor op de bank. Dit apparaat heeft weliswaar geen hardware-toetsenbord en een kleiner scherm met een lagere resolutie dan de Touch Book, maar z'n ene batterij houdt het waarschijnlijk net zo lang uit als die twee van de Touch Book samen. En het besturingssysteem is Android, dat al een tijdje mijn grote favoriet is. Een punt van kritiek dat naar voren kwam op de eerder genoemde site was instabiliteit van het systeem. Maar inmiddels is er een update uitgebracht die voor een groot aantal verbeteringen zorgt (waaronder stabiliteit).

Dus tenzij er binnenkort een vergelijkbaar apparaat verschijnt met een groter scherm (nee, niet de grotere uitvoeringen van de Archos, want die hebben een harde schijf of draaien Windows), wordt dit waarschijnlijk mijn eerste banksurfapparaat.

Tip voor die bestuurder die vóór me reed

2009-09-27T22:51:00.006+02:00

Als je die dingen nou te koop aanbiedt, dan kun je iemand anders er misschien blij mee maken. En 't is helemaal niet moeilijk. Je schrijft gewoon een kort berichtje zoals dit en wacht op reacties:

Te koop t.e.a.b.: setje richtingaanwijzers voor een BMW X3. Nog nooit gebruikt.

Het proberen waard, toch?

Touch Book tegenvaller

2009-08-23T22:55:00.000+02:00

Eén van de early adopters van de Touch Book heeft een lijstje gemaakt van zijn eerste, negatieve, indrukken van het apparaat. Het is te lezen op UMPCPortal.

Wat een tegenvaller! Vooral omdat ik mijn zinnen op dit browsertje heb gezet. Zoals ik in april al schreef, wacht ik sowieso de tweede batch af voordat ik tot aanschaf overga. Maar dan moet er heel wat verbeteren aan de hardware. Anders volgt er ook vast geen derde batch. Je hoeft tenslotte niet kritisch te zijn om hier teleurgesteld van te worden.

Rustig afwachten dus maar...

E-books rule!

2009-07-15T16:18:00.000+02:00

Er worden steeds meer e-book readers aangeboden. En deze apparaten om digitale boeken te lezen zijn best aantrekkelijk. Ze hebben slimme eigenschappen, zoals het gebruik van e-ink, waardoor niet alleen de batterij wordt gespaard, maar ook de weergave prettig voor de ogen en "net echt" schijnt te zijn. En sommige kunnen direct boeken of kranten downloaden.

Maar er is ook een nadeel en dat is het formaat: in het algemeen zijn deze readers uitgevoerd in grofweg A4-formaat, of iets kleiner (zoals het bekende A4,5-formaat :-) ). Dat leest vast lekker, maar neemt niet makkelijk mee.

Daarom ben ik enige tijd op zoek geweest naar een (gratis) e-book reader voor mijn telefoon (software dus en geen apparaat). De telefoon heeft weliswaar een kleiner scherm, maar ook het grote voordeel dat ik 'm altijd bij me heb. De bekende MobiPocket Reader heb ik geprobeerd en deze voldoet niet. Om een ergenis te noemen: stel dat je het begin van hoofdstuk 3 van een boek aan het lezen bent en dan vijf pagina's terug bladert om een passage nogmaals te lezen. Als je vervolgens weer vijf pagina's vooruit bladert, zul je niet meer bij het begin van hoofdstuk 3 zijn! Het fenomeen "pagina" is bij e-boeken al een vluchtig begrip (afhankelijk van lettergrootte en schermresolutie) en als de software dan in versie vijf niet eens het betrouwbaar bladeren machtig is, dan hoeft het voor mij niet.

Ook was ik nieuwsgierig naar Microsoft Reader. Deze blijkt boeken weer te geven in het ".lit"-formaat. Het schijnt zelfs dat er e-boeken in dit formaat verkrijgbaar zijn, ergens... Exit dus.

En nu heb ik eReader Pro, dat ooit begon op de Palm PDA's. Is prettig in het gebruik, ondanks het feit dat copy/paste niet overal mogelijk is. Heren programmeurs, is dat echt te veel gevraagd?

Dus na deze mijlpaal heb ik meteen mijn eerste e-boek gekocht: A Short History of Nearly Everything van Bill Bryson (aangeraden door één van mijn vele lezers ;-) ). Geweldig! Ja, het is een boeiend boek (en dat voor nog geen tientje), maar vooral het lezen ervan is geweldig. Ik heb 'm altijd bij me en kan dus lezen wanneer ik wil. Lijkt me echt stukken beter dan TV-kijken op je mobiel!

Verkeerde vrienden

2009-07-13T23:00:00.000+02:00

Ik heb het niet zo op anonieme reacties. Vandaar dat je een Google of OpenID account moet meebrengen om op dit blog te reageren. Maar niet iedereen die commentaar wil achterlaten blijkt daarover te beschikken. Of ik heb gewoon de verkeerde vrienden natuurlijk :-)

Vandaar dat het vanaf nu voor iedereen mogelijk is om een reactie achter te laten. Tijdelijk. Om te zien hoe het gaat. En daarna beslis ik of het zo blijft. Ach, het zal wel meevallen. Hoeveel lezers heb ik nou helemaal? ;-)

140 is te weinig

2009-07-09T00:42:00.000+02:00

Met de maximale lengte van één SMSje kan ik redelijk goed uit de voeten. Sterker nog, ik heb de gewoonte om -meestal- berichtjes van precies 160 tekens te sturen*, om de provider optimaal te belasten.

Maar als ik eens een goed idee krijg en dat wil uiten, of gewoon mijn mening kenbaar wil maken aan de wereld (in beide gevallen is dat meestal 's avonds en met een goed glas Schotse... wijn) en ik besluit om niet meteen in mijn weblog te klimmen (note to self: maak minder lange zinnen), dan zit ik ineens aan 140 tekens vast. 140!

En nee, ik wil niet weten waar dat aantal vandaan komt. Het is gewoon te weinig, te kort. Ja, de ~~oplossing~~ work-around is om er nog wat meer Twitterberichtjes aan vast te plakken. Leest ook lekker hè?

"Microblogging", ha! Werkt gewoon niet. Of 't ligt aan mij. Zou kunnen.

-----
* Of eigenlijk 157, want mijn provider houdt niet van standaard ontvangstbevestigingen. Maar dat is een ander verhaal...

Google Chrome OS is goed

2009-07-09T00:08:00.000+02:00

In tegenstelling tot de browser gaat Google Chrome OS het wel maken. En omdat Microsoft slechts het verleden oppoetst met animaties in plaats van echt te vernieuwen (of eindelijk eens een keer KWALITEIT te leveren, om maar iets te noemen), weet over een paar jaar niemand meer wie Microsoft is.

Oh nee, wacht, dat is niet waar, want ze hebben nog hun zoekmachine... die, ehm... ehm... Microsoft... microwave... ping...? Bing. Ja, dat was 'm!

Mijn computer begrijp ik niet

2009-05-31T22:50:00.000+02:00

Hier zijn een paar teksten die mijn computer me de afgelopen jaren heeft laten zien. Sommige begreep ik niet en van sommige werd ik blij... (Klik op de afbeelding als de tekst niet leesbaar is.)

Windows Genuine Advantage propageert hier de voordelen van illegale software (zie de tekst bij het vinkje)...

Het stuurprogramma dat ik wilde installeren bleek niet digitaal te zijn. Ik ben er nog steeds niet achter wat het dan wel was...

Om een codec voor Windows Media Player te vinden kreeg ik de tip om op internet te zoeken naar "2". Dat leverde 28 miljard resultaten op, maar de codec heb ik nog steeds niet...

Om een map met een lange naam weg te gooien moest ik 'm eerst een andere naam geven...

Van deze vraag werd ik spontaan blij...

En dat Windows Live een rommeltje was heb ik altijd vermoed, maar dat het gewoon op de taakbalk staat was me niet opgevallen...

Ruby Wax goes Dutch

2009-05-27T22:03:00.003+02:00

Ik ben er uit! Ik weet waar dat kriebelige gevoel vandaan komt bij het programma van Ruby Wax.

Niets ten nadele van Ruby en niets ten nadele van haar gasten. Het is de opzet waarbij de Nederlandse gast in het Engels wordt geïnterviewd!

Een paar jaar terug hadden we ook zo'n programma, met een Amerikaan (geloof ik) die hier met BN'ers kwam praten (geen idee meer wie het was). Hetzelfde kriebelige gevoel had ik toen ook. Tenenkrommend is een beter woord.

Het slaat gewoon nergens op dat je naar je eigen landgenoten zit te kijken die zich een half uur lang in het Engels verstaanbaar moeten zien te maken, terwijl ze over zichzelf vertellen! Bovendien vertellen ze over typisch Nederlandse gewoonten. En als je hier geboren bent, dan ken je de Nederlandse gewoonten wel zo'n beetje. Sterker nog: je kunt ze wel dromen. Daar hoef je niets over te horen. Maar het complete publiek is toch Nederlands? Dat is toch de doelgroep? Waarom zou je kijken naar een bekende Nederlander die over bekende Nederlandse dingen praat in het Engels? Om te zien hoe Ruby Wax reageert? Schei toch uit! Het is gezocht, het is geforceerd, het is - durf ik het te zeggen - overdone!

Smartphones - een blijspel in minstens drie delen - deel 1: Geschiedenis

2009-05-13T22:59:00.004+02:00

Ik ben gek op smartphones. En ik ben kritisch. Dat wil zeggen: ik weet wat ik wil. Functie gaat altijd vóór vorm. Verwisselbare frontjes, felle kleuren, edelstenen of de naam van een autofabrikant op de voorkant is niks voor mij. Technische specs, dáár gaat het om!

In dit eerste deel van het blijspel kijk ik terug op de historie van de mobiele telefonie. Ho ho, rustig maar, alleen op mijn historie.

Siemens S35i

En die begint op zaterdag 23 december 2000, wanneer ik mijn allereerste mobiele telefoon aanschaf: de Siemens S35i.

Een technisch hoogstandje, met dual-band GSM-radio die ook kan worden gebruikt als modem (9600 baud), infraroodpoort, beperkte internetbrowser (WAP versie 1.1), monochrome display met 101x80 pixels, telefoonboek, voice dialing, voice memo-functie (20 seconden geluid opnemen), agenda, alarm (dat ook werkt als het toestel uit is!), stopwatch, elektronische visitekaartjes, rekenmachine, programma om beltonen mee te "componeren", spellen en uiteraard T9 voor snelle invoer van SMS-berichten.

Deze telefoon was geen smartphone, maar was wel goed uitgerust. Ik zag 'm bij een collega en was meteen onder de indruk. De S35i was bedoeld voor de "zakelijke markt", terwijl de goedkopere C35 en M35 voor de "consumentenmarkt" waren bedoeld. Die indeling naar "markt" heb ik trouwens nooit begrepen.

De C35 en M35 waren vrij populair. Bij die laatste kwam dat vooral doordat een bank de telefoon ging weggeven om klanten mobiel te laten bankieren. Beide toestellen waren een stuk goedkoper dan de S35i en misten dan ook de modemfunctie, de infraroodpoort, voice dialing en de voice memo-functie. Bovendien was de resolutie lager.

De S35i was ongeveer 7 maanden op de markt toen ik 'm kocht. Ik heb er jaren plezier van gehad en voor een eerste telefoon was dit geen slechte keuze.

Na een jaar of vijf was de batterij op (niet leeg; op). Ik heb een nieuwe, merkloze batterij geprobeerd, maar die bleek slechter te zijn dan de originele. En dus, zo redeneert de liefhebber dan, moest ik op zoek naar een nieuwe telefoon...

En nu een smartphone!

Er waren inmiddels veel meer smartphones te koop, maar ik had me er nog niet zo in verdiept en wist ook niet wat voor type abonnement ik moest kiezen voor het gebruik van internet.

Totdat ik tijdens een overleg naast een collega zat die enthousiast vertelde over zijn abonnement met onbeperkte internettoegang. Dat bleek relatief goedkoop te zijn: een belabonnement van € 20,- met daarbij een data-abonnement van € 9,50 per maand. Van T-Mobile. Nader onderzoek leerde dat deze provider toen de enige was die voor zo'n bedrag een dergelijk flat-fee data-abonnement bood.

Dat maakte het kiezen van een abonnement makkelijk. Tenminste, als ik mezelf kon overtuigen dat de dekking goed zou zijn. En dat kun je van tevoren lastig bepalen. Ik bleek achteraf op de meeste plaatsen voldoende dekking te hebben, behalve thuis. Heel erg jammer. Maar dat terzijde.

Restte nog: een telefoon kiezen!* Ik had enkele uitgangspunten: het moest een smartphone zijn en geen PDA, want die waren me te groot. Het ding moest over Wi-Fi, Bluetooth en een infraroodpoort beschikken. Een QWERTY-toetsenbord en GPS zou mooi zijn. Ook wilde ik Windows Mobile, om verschillende redenen: er was net een nieuwe versie uit (5) en daar had ik goeie dingen over gelezen. Bovendien wist ik dat er erg veel software voor dat systeem beschikbaar was en verder wilde ik zelf programma's in C# gaan maken (dat is er overigens tot op de dag van vandaag niet van gekomen...). Tot slot had ik de ideale eis gevonden om mijn lijst van kandidaten drastisch te snoeien: het scherm moest een resolutie hebben van minstens 320x240 pixels.

Er bleven slechts een paar mogelijkheden over, waaronder de iPAQ hw6915 (ja, dat was een PDA - je moet soms wat verder kijken om niets te missen). Die had een QWERTY-toetsenbord en zelfs GPS, maar voldeed qua resolutie niet helemaal (240x240 pixels). Dat had ik echter wel voor lief willen nemen, als dat andere minpunt er niet was geweest: het apparaat was nog niet te koop. En ik wilde niet wachten.

Een andere kanshebber was de Qtek 8310. En om eerlijk te zijn heb ik geen idee meer wat er verder op mijn lijst stond.

Qtek 8310

Ik had nog nooit van Qtek gehoord. Maar tussen het moment dat ik deze 8310 zag op een website en het moment dat ik 'm kocht zijn 5 à 6 dagen verstreken. De aankoopdatum was vrijdag 3 maart 2006.

Wat een geweldig apparaat! Bij het aanzetten verschijnt vrijwel direct het logo van Qtek met daarachter witte wolken en een hemelsblauwe lucht. Toen ik na het opladen dat verlichte, blauw-witte plaatje zag, kon ik bijna niet geloven dat het echt was.

Dit toestel is op de markt gebracht in november 2005 en toen ik 'm vier maanden later kocht, was het nog steeds één van de weinige telefoons met die prachtige, hoge resolutie van 320x240 pixels.

Verdere specificaties: quad-band GSM-radio met GPRS en EDGE voor data-overdracht, Wi-Fi (11 Mbit/s), Bluetooth 1.2, infraroodpoort (IrDA 1.2; 115200 bit/s), 200 MHz ARM processor, 64 MB ROM, 64 MB RAM, kleurenscherm (65536 kleuren) met diagonaal van 57 mm, camera (foto's: 1280x1024 pixels; film: 176x144 pixels, 10 frames/s), plaats voor miniSD-kaart (tot 2 GB), mini-USB-aansluiting (versie 1.1; 12 Mbit/s), voice dialing en verder alles wat Windows Mobile 5.0 biedt.

Het formaat van de Qtek 8310 kwam overeen met dat van mijn vorige telefoon, maar ik kon er veel meer mee doen. De agenda-functie van deze smartphone heeft het (volgens plan) al snel definitief gewonnen van mijn papieren agenda. En het data-abonnement maakte het mogelijk om zonder zorgen te internetten en mail binnen te halen. Fantastisch!

In de eerste maanden heb ik nogal wat tijd besteed aan het zoeken naar en het uitproberen van interessante software. Het leuke is dat je dan gratis software tegenkomt die zo prettig is, dat je nooit meer zonder wilt.

Om muziek en films af te spelen had ik bijvoorbeeld TCPMP gevonden (The Core Pocket Media Player), een bètaversie van wat later CorePlayer zou gaan heten. Zowel deze gratis versie als het uiteindelijke (betaalde) product zijn aanraders, zeg ik uit ervaring. Windows Media Player moet je zo snel mogelijk vergeten.

De geheugenkaart bood onder andere ruimte aan MP3's, een aantal afleveringen uit de serie 24 en aan The Matrix, een film die je gewoon bij je moet hebben. En dan heb ik het uiteraard over het eerste deel, want deel twee en drie zijn wat mij betreft nooit gemaakt. Het videomateriaal heb ik teruggebracht naar 15 frames per seconde bij een resolutie van 320x240. Dan speelt alles -zelfs bij 200 MHz- heel soepel en is de benodigde ruimte klein. Video kijken op zo'n klein scherm? Jazeker, geen probleem!

Ik ben geen fan van carkits en daarom heb ik bij deze Qtek een Bluetooth headset gekocht (een Jabra BT330), zodat ik in de auto niet meer met een snoertje hoefde te knoeien. In combinatie met voice dialing werkte dat erg prettig.

Uiteraard heb ik de smartphone ook voor spelletjes gebruikt. Kevtris, een variant op Tetris, is bijvoorbeeld leuk. En de meest opvallende spellen vond ik Leo's Flight Simulator for SmartPhone (dat is inderdaad wat je verwacht) en een port van Duke Nukem 3D, die de originele resource file gebruikt en dus precies lijkt op het origineel!

Mijn eerste stap in de smartphone-wereld is me erg goed bevallen. Maar dit is allemaal geschiedenis en er is meer! In deel 2 behandel ik het heden...

-----
* Tip: bij de aanschaf van een smartphone kies je een toestel en vervolgens kies je een abonnement (andersom mag ook). Je gaat dus niet naar een provider om "te kijken wat ze allemaal hebben", want dan stap je nooit met een optimale combinatie naar buiten. Bovendien krijg je dan een toestel met een SIM-lock en dat wil je niet. Dus na het selecteren van het toestel ga je naar een winkel (ahum, BelCompany) om daar een passend abonnement te kiezen.

Headache

2009-04-27T23:08:00.000+02:00

To anyone holding a camera and shooting one of the current American TV-series I would like to say:

HOLD STILL YOU MORON!

Moeilijk

2009-04-22T14:54:00.001+02:00

Haiku's zijn moeilijk.
Je kunt wel wat verzinnen,
maar dan klopt het niet.

Virtual hard disks

2009-04-22T08:10:00.004+02:00

The sound of hard disks
in my ears, when there are none.
Too long in IT.

Things I would like to shout to Microsoft

2009-04-18T20:31:00.009+02:00

For many years I have been using Microsoft Windows and Office and at several points in time (in fact, more than I can remember) I have become frustrated, either a bit or utterly, by the way these pieces of software communicate with me. Well, to me actually, because I always feel limited in my options to respond.

[Intermezzo]
At this point you might start to characterise me as a member of the anti-Microsoft camp, like many Apple and Unix lovers. But that would be too shallow. And I can prove that by simply taking Visual Studio as an example of what I really like (that is, version 2008 or later).

When this complex compiler* runs your code and encounters an error, it will not only produce a helpful message to explain what has gone wrong, but it will also show you one or more hints to solve the problem. Furthermore, these hints - and here's my favourite part - will usually indeed solve your problem.

And best of all: those hints come from people who designed the language and/or the compiler, so if you sensibly use that guidance to attack problems in your code, you let those people effectively help you write code that aligns with their intentions. Really cool and definitely something positive I would like to shout to Microsoft. But I digress...

-----
* Assembler/disassembler, debugger, analyser, designer, editor, generator, emulator, web server... yes, I know. But the emphasis is on "complex".
[/Intermezzo]

To channel these frustrations I decided to make a list. A list of things I usually shout to my computer (either out loud or in my mind, depending on the impression I am trying to make on the people around me), only to become more frustrated, since it only sits there. Obviously. I should not be shouting at my computer, I should be shouting at individuals or even entire teams at Microsoft instead.

So here it is: a list of things I would rather never have thought about in the first place. And I will add to this list whenever I encounter new things or when things resurface in my brain despite having been suppressed.

To whom it may concern at Microsoft,

What do you think I mean when I respond "Yes to all"?
Is there another way to interpret "Also apply this template to all subfolders"?
I have been using computers longer than I care to remember: yes, I am sure I want to change that file name extension!
I just spent an hour writing pure gold. Take a wild guess how I will respond to "Do you want to save the changes?"
I just opened that document to take a quick look, so no, I do not want to save any changes that I did not make.
I know the computer "needs to be restarted"; I have read the previous message. I did not care then and I do not care now!
Yes, I want to display the "protected operating system files"!
Hide "extensions for known file types"? Why? Why would I want to do that?
So what does "Remember each folder's view settings" really mean then?
Tell me then, what do you mean by "all folders of this type"?
I never ever want to see "tags" or "rating" for a file, no matter what type it is!
Of course you are sorry for the inconvenience! Me too.
You've got some nerve redefining the word "repair"!
If I change a setting it must stay that way until the end of time - or until I change it again!
If I throw away a shortcut I do that on purpose and not because I am a moron who has no idea what he is doing!
No, I do not want the most recent Messenger! Every freaking time I turn on my computer I am annoyed by this and the only response offered is "Download now". Where do I say no? Where do I say no? Where do I say NO?
Thanks very much for the tip, but after having used multiple Windows Mobile phones for multiple years, I think I know how to charge the battery without consulting the "owner's manual"!

Touch Book

2009-04-16T13:42:00.005+02:00

Ik ben enthousiast geworden over de Touch Book, die is aangekondigd door Always Innovating.

Ik loop niet warm voor het huidige aanbod van "netbooks", maar ben wel op zoek naar een handzame notebook, die lang werkt op één batterijlading, een hoge resolutie heeft, een toetsenbord èn een aanraakscherm, een lage prijs en vooral geen mobiel abonnement.

De specificaties op de website en het filmpje beloven veel voor de eerste incarnatie van de Touch Book. Ik moest wel even doorbijten toen ik die Franstalige presentator "Engels" hoorde spreken, maar ben nog steeds enthousiast over alles wat ik zag (behalve die "Yoga" stand, die niet nodig is)!

Sceptisch ben ik ook, met name over de software. Het Touch Book OS komt in bèta-versie uit op de eerste serie modellen, staat op de site te lezen. Dat is wel een puntje van aandacht, maar misschien komt er een prettige update-service bij...

Desalniettemin blijf ik dit de komende (twee?) maanden volgen en als de eerste berichten positief zijn en de beloften worden waargemaakt, haak ik misschien aan bij de tweede serie.

Update: Voor het gemak heb ik hier de specs toegevoegd:

Afmetingen (met toetsenbord): 23,9 x 17,8 x 3,6 cm
Gewicht (met toetsenbord): 907 g
Processor: ARM Texas Instruments OMAP3
Scherm: 1024x600 (22,6 cm)
Opslag: 8GB microSD card (kan worden vervangen door een kaart met meer geheugen)
Communicatie: WiFi 802.11b/g/n en Bluetooth
Bewegingssensor: 3-dimensionale accelerometer
Geluid: speakers, microfoon en koptelefoon
USB-poorten: 6x USB 2.0 (3 intern, 2 extern, 1 mini)
Batterijen: 2 stuks die samen 10 tot 15 uur meegaan
Operating System: Touch Book OS, met Mozilla "Fennec"
Prijs: vanaf $ 299,- (En dat is een beetje misleidend, want voor dat bedrag krijg je het toetsenbord er niet bij (en dus ook de tweede batterij niet)! Dat wil je natuurlijk juist wel en dan is de prijs vanaf $ 399,-)

Stickertjes op appels

2009-04-13T22:12:00.005+02:00

Wat bezielt ~~fabrikanten~~ verkopers van sommige typen appels toch om op elke individuele appel een stickertje te plakken? Is het een soort reclame? Dan heb ik wel een goeie tip: niet meer doen!

Ieder stickertje irriteert me namelijk een beetje. Niet omdat ik niet van stickertjes houd, maar omdat de appels die wij lekker vinden stickertjes hebben die er NOOIT GOED afgaan! En een zak vol kleine irritaties vormt uiteindelijk één grote irritatie.

Het idee om appels van stickers te voorzien is veel slechter dan je op het eerste gezicht zou denken. Want op het moment dat je zin hebt in een appel - snoepgoed dat toch natuurlijker is dan bijvoorbeeld een in papier en folie verpakte chocoladereep - dan ben je verplicht om dat stomme stickertje eraf te peuteren. Dat stickertje dat iemand anders er notabene eerst heeft opgeplakt en waarvan het nut mij in de eerste plaats al volstrekt onduidelijk was!

Samenvattend lijkt het doel van deze stickertjes dus het toebrengen van irritatie op twee niveaus: het eerste niveau* ontstaat doordat negeren van het stickertje geen optie is en het tweede niveau van irritatie ontstaat wanneer je hebt toegegeven aan het eerste niveau en dan wordt geconfronteerd met lijmresten en gescheurd papier.

-----
* Het lijkt wel een reclame voor scheermesjes. Daar heb ik overigens ook een mening over...

Paasweekend

2009-04-12T20:23:00.004+02:00

Op Goede Vrijdag verwachtte ik niet alleen 's morgens op de A7 van Winschoten naar Groningen, maar ook 's middags toen ik weer terugreed ieder moment een bord "Welkom in Nederland" tegen te komen (zo'n blauwe, met van die sterretjes).

Ik manoeuvreerde (ja echt) door de stroom van Duitse bezoekers heen naar mijn bestemming en waande me in het buitenland, ergens bij Oldenburg, aan de kentekens te zien.

Het is altijd wel leuk om Duitse auto's op de Nederlandse snelwegen te zien (zo oud ben ik namelijk nog niet), omdat ze zich in de meeste gevallen keurig aan de maximumsnelheid houden. Op één of andere manier voelt het vreemd om zo'n grote Duitse Mercedes zonder veel moeite in te halen...

Woord van dank

2009-04-06T22:26:00.010+02:00

Ik ben het niet gewend (maar wat ben je wel gewend als je nog geen week blogt*), maar hier volgt een woord(je) van dank aan mijn "number one fan" (want dat is-ie letterlijk - hopelijk komt daar nog verandering in, zowel voor hem als voor mij ;-) ) Bouwe (collega en auteur van hppt://bouwe.nl (en nee, dat is geen protocolfout (hm, het nesten van haakjes is vast aan een maximum gebonden in het Nederlands, maar dat maakt niet uit (om met mijn dochter te spreken)))).

Het is de aanmoediging vooraf om gewoon met bloggen te beginnen** en de "coaching" tijdens mijn dwalen door de virtuele wereld van het ehm... bloggen*** die me tot dit dankwoord(je) heeft aangezet.

Ik denk dat de tekst voor zich spreekt. En als ik ooit Fries leer (en die kans is klein) zal ik op gepaste wijze en op de juiste plek een blogreactie plaatsen. Tot die tijd moet het maar in het Nederlands :-)

Cheers!

-----
* Ik had me plechtig voorgenomen om wel "weblog" te gebruiken, maar nooit "blog", laat staan "bloggen".
** Doe ik het wéér.
*** Laat maar...

Ouwe zooi de deur uit

2009-04-06T22:24:00.002+02:00

Jarenlang hebben ze stof verzameld in een hoekje (nou ja; hoek) op zolder en twee maanden geleden was het dan zover: de gang naar de stort voor 5 computers, 4 monitoren en een assortimentje printplaten.

Uiteraard wilde ik nog wel even in herinnering roepen wat ik zou wegdoen. Hier is een impressie van slechts een deel van de gezelligheid die dat opleverde, in een kamer die doorgaans wel keurig *kuch* is opgeruimd:

Onder de weg te gooien monitoren bevonden zich:

een Laser Hercules-monitor (mijn eerste monitor...)
een Synco VGA-monitor (mijn eerste VGA-monitor, ooit gekocht op de HCC-dagen (geloof ik) en per trein naar huis vervoerd)
een Philips 107MB VGA-monitor (mijn laatstgekochte monitor)

De weg te gooien PC's zijn allen heengegaan zonder harde schijven en geheugen (alles moet je met mate doen, ook opruimen) en twee ook zonder processor, aangezien ik graag die Pentium en AMD K6-II als aandenken wilde houden. Prettig overigens, als je niet voorzichtig met de pootjes van die dingen hoeft te zijn...

SAP suckt nog steeds

2009-04-04T23:31:00.004+02:00

Het is jaren geleden dat ik met SAP in aanraking ben geweest. Maar nu is het weer zover. Mijn opdrachtgever gebruikt het pakket voor urenregistratie en ik dus ook.

Het ziet er beter uit dan jaren geleden, maar is nog steeds onvriendelijk tegen de gebruiker. Een voorbeeld: als ik mijn gegevens opsla en wil afsluiten, verschijnt een vraag in de trant van "Niet opgeslagen gegevens gaan verloren. Toch afsluiten?" Met andere woorden: "Wij, de makers van dit pakket, hebben geen idee of u, de gebruiker, alles heeft opgeslagen, dus als er iets kwijtraakt is dat uw schuld."

De arrogantie. Maar een geïrriteerd, gewaarschuwd mens telt voor minstens twee, dus drukte ik laatst min of meer onbewust een keer extra op het icoontje met de diskette, om zeker te zijn dat alles was opgeslagen. En wat was het gevolg? Er verscheen een melding, die ik met "OK" diende te bevestigen. En de tekst van die melding was "De gegevens zijn niet gewijzigd sinds de laatste keer opslaan".

Conclusies:

SAP weet wel degelijk wanneer ik mijn gegevens opsla (en het zou me ook verbazen wanneer dat niet zo was).
De programmeurs willen de gebruiker verantwoordelijk maken voor iets dat zij zouden moeten regelen.
Als je probeert je hiertegen te wapenen, word je gedwongen "OK" te zeggen tegen een volkomen nutteloze melding.

en dus:

Het suckt nog steeds de pan uit (dit was namelijk maar één voorbeeld).

Vandaag twee jaar

2009-04-01T00:59:00.002+02:00

En nu ik hier toch ben: vandaag ben ik twee jaar in dienst bij New Nexus. Cool. Overstappen was een erg goeie beslissing.

Maar net als vorig jaar heb ik weer geen gebak geregeld!

Eerste keer

2009-04-01T00:20:00.000+02:00

Eerste weblog, eerste artikel. Op 1 april, serieus, na twaalven, met een glas Lagavulin. Beter wordt 't niet.

Nee, sorry, beter dan dit wordt 't echt niet. :-)